Temat: Miłość w poezji barokowej. Rozwiń temat na podstawie interpretacji wierszy "Cuda miłości" oraz "Do trupa" Jana Andrzeja Morsztyna.

W epoce baroku w wielu utworach poetyckich pojawia się motyw nieszczęśliwej miłości. Jest to uczucie, które przynosi ból i cierpienie, a zarazem radość i szczęście. Bohaterowie utworów rozdarci są pomiędzy dwoma skrajnymi uczuciami, miłością i nienawiścią. Nie potrafią wybrać właściwej dla siebie drogi. Każde rozwiązanie jest złe, przynosi utratę wewnętrznego spokoju, sprawia, że dusz i ciało wciąż targane namiętnościami nie mogą znaleźć ukojenia.

Motyw miłości barokowej zawarł w swoim sonecie "Cuda miłości" Jan  Andrzej Andrzej T. Borowski Proszę państwa do gazu..., bohater główny; marynarz z Sewastopola. Brutalnie ciągnie za włosy na ciężarówkę kobietę, która wyrzekła się własnego dziecka
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
Morsztyn. Utwór składa się z czterech zwrotek. W dwóch pierwszych strofach o charakterze opisowym ukazana została psychiczna kondycja człowieka ogarniętego miłością. Podmiot liryczny, którym jest zakochany zadaje sobie pytania, w których jest pełno sprzeczności. Poprzez antytezy i paradoksy uwypukla skomplikowany charakter swojej sytuacji. Lubuje się w swoim cierpieniu, mimo że przynosi mu ono wiele bólu i niszczy go wewnętrznie.

Przyczyna bólu zakochanego zostaje wyjaśniona w dwóch następnych zwrotkach o charakterze refleksyjnym. Jest nią dziewczyna, którą podmiot liryczny darzy gorącym uczuciem. To ona jest sprawczynią jego udręki, z zarazem fascynuje mężczyznę i czyni go swoim niewolnikiem. Podmiot liryczny nie może egzystować bez ukochanej, a z kolei jej obecność sprawia mu niewysłowiony ból.

Ostatnia zwrotka Zwrotka strofa.
Czytaj dalej Słownik terminów literackich
to podsumowanie całego wiersza. Przedstawia relacje między kobietą i mężczyzną oraz uczucie, które ich łączy. Miłość obezwładnia człowieka, każe mu znosić najgorszy ból, jest zarazem źródłem szczęścia i troski.

Jan Andrzej Morsztyn stosuje w swoim sonecie bogate środki stylistyczne, antytezy i pytania retoryczne: "Jak żyję, serca już nie mając", które podkreślają wewnętrzną walkę zakochanego z wyniszczającym go uczuciem. W wierszu występują również przerzutnie: "Czemu wysuszyć ogniem nie próbuję płaczu?, inwersje w ostatniej zwrotce oraz hiperbole: "w płaczu opływając". Ważne są tu również paradoksy np. "Żyję, serca już nie mając, Nie żyjąc ogień w sobie czuję", które podkreślają absurdalność stanu zakochanego. Morsztyn wykorzystuje w swoim sonecie motyw ognia, który jest symbolem siły namiętności, która prowadzi człowieka do zguby.

Jan Andrzej Morsztyn powraca do tematu miłości w swoim kolejnym sonecie pt. "Do trupa". Poeta konfrontuje w nim dwa zagadnienia, miłości i śmierci. Daję się tu zauważyć pewien kontrast pomiędzy nimi trupem a zakochanym. Trup jest zabity strzałą śmierci, zakochanego ugodziła strzała miłości. Człowiek nieżywy jest blady, jego twarz została przykryta "suknem żałobnym", ręce związane, a przy trumnie stoją świece. Zakochany plonie skrytym płomieniem, który wypala jego duszę, pozbawia cech Cech organizacja zawodowa rzemieślników w miastach średniowiecznych. Na zachodzie Europy cechy powstały w X-XII w. Ich celem była obrona interesów rzemiosła i praw członków. Organizowały także ... Czytaj dalej Słownik historyczny człowieka wolnego i rozumnego. Na jego twarzy nie ma rumieńca, ponieważ cierpi.

Przedostatnia zwrotka wiersza jest refleksją. Poeta wyraża przekonanie, że los trupa jest lepszy od sytuacji nieszczęśliwie zakochanego. Trup już nic nie czuje, nie ma w nim życia, więc nie może cierpieć. Zakochanemu pozostaje jedynie ciche kwilenie, które i tak nie może ugasić piekielnego, wewnętrznego żaru.

Wyliczenia podobieństw i różnic miedzy zakochanym a trupem prowadzą do paradoksalnego przekonania, że lepiej być trupem niż nieszczęśliwie zakochanym. Lepiej nie żyć, niż znaleźć się w bezlitosnej pułapce miłości.

W utworze "Cuda miłości' i "Do trupa" Jana Andrzeja Morsztyna możemy odnaleźć wiele podobieństw i różnic. Głównym tematem obu sonetów jest nieszczęśliwa miłość. Zakochani są rozdarci wewnętrznie, bezsilni wobec ogarniającego ich uczucia. Wiedzą, że aby odzyskać spokój muszą wyrzucić z pamięci obiekt swojej gorącej miłości.

"Cuda miłości" i "Do trupa" to sonety czterozwrotkowe. Dwie pierwsze strofy mają charakter opisowy. Dwie kolejne to  opis Opis jedna z głównych form wypowiedzi (obok opowiadania) w utworze narracyjnym, w liryce zaś jeden z komponentów monologu lirycznego. Opis prezentuje statyczne elementy świata przedstawionego: ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich refleksji, podsumowanie całego utworu. Zwrotki zawierają trzy Trzy Trójka symbolizuje Boga, bóstwo, świętość, trójcę, sacrum, harmonię, siłę, Słońce, owocowanie, wzrost, rozwój, medytację, szczęście, świadomość.
W różnych kulturach liczbę ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
wersy. Najważniejszym środkiem stylistycznym w oparciu, na którym zostały napisane oba utwory to koncept. Zaskakujące są tytuły utworów, przytoczenie antytez w formie pytań retorycznych, porównanie zakochanego do trupa. Charakterystyczne dla obu sonetów jest stosowanie pięknych metafor np. wieczny ogień (miłość).

W sonecie "Cuda miłości" zakochany może uwolnić się od dręczącego uczucia. Ma dwa wyjścia: całkowicie zapomnieć o ukochanej, wymazać ją z pamięci lub walczyć o jej miłość i swoje szczęście. Dopiero wybranie jednego z rozwiązań może przynieść mu "uzdrowienie".

Nieszczęśliwie zakochany z utworu "Do trupa" jest całkowicie owładnięty miłością. Uczucie odebrało mu rozum, wolność i chęć do dalszego życia. Wydaje się, że jedynym rozwiązaniem dla zakochanego jest śmierć, która kładzie kres wszystkiemu.

Miłość w poezji barokowej to nie tylko żart, rodzaj Rodzaj jednostka systematyczna - jedna z kategorii w systemie klasyfikacji roślin i zwierząt, wyższa od gatunku, a niższa od rodziny, np. rodzaj szczur obejmuje gatunki: szczur śniady, szczur ... Czytaj dalej Słownik biologiczny towarzyskiego flirtu, ale przede wszystkim uczucie wszechogarniające człowieka. Była ona dla ludzi baroku czymś zdradzieckim, prowadzącym do zguby, dzięki swej sile i mocy. Miłość to również radość i błogosławieństwo, które czynią człowieka szczęśliwym i pchają do wielkich czynów. W poezji barokowej miłość ma dwa odlicza, dobre i złe. Bohaterowie miłosnych utworów są pod jej wielkim wpływem, cierpią i są szczęśliwi, tracą rozum i powracają do życia, ponieważ "Cuda te czyni miłość, jej to czyny".