Okres w dziejach Europy trwający od połowy V w. do końca XV w. nazywamy średniowieczem. Za początek tej epoki uznaje się upadek Cesarstwa Zachodnio-Rzymskiego, natomiast koniec epoki średniowiecza badacze utożsamiają z upadkiem Cesarstwa Bizantyńskiego (Wschodnio-Rzymskiego) w 1454 r. Za inne ważne wydarzenie, które symbolizuje koniec średniowiecza, uważa się podróż, w jaką Krzysztof Krzysztof M. Musierowicz Ida sierpniowa, bohater drugoplanowy; wnuk pana Karola, który z powodu zwyrodnienia kości zniekształcających mu twarz nie wychodzi z pokoju. Po konsultacji ze znajomym lekarzem Idy ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum Kolumb wyruszył w 1492 r.

Dzieje średniowiecza są nierozerwalnie związane z historią Kościoła. Kościół miał bowiem w tych czasach dominujący wpływ na wszelkie sfery ludzkiej aktywności - zarówno państw, społeczeństw, jak i poszczególnych jednostek. To znaczenie i potęga Kościoła opierało się w dużej mierze na posiadaniu przez niego rozległych dóbr ziemskich. W systemie feudalnym, który był właściwy dla średniowiecznej gospodarki i społeczeństwa, Kościół był jednym z największych właścicieli ziemskich. System feudalny opierał się na wzajemnych zależnościach pomiędzy wasalami i lennikami; każdy władca miał swych wasali, ci zaś pobierali świadczenia od swych wasali, ci z kolei od swoich w wyniku, czego tworzyła się swoista drabina, na samym dole, której stał chłop, który nie posiadał już własnych wasali. Podobnie jak świeccy panowie feudalni, Kościół pobierał zatem od swych wasali świadczenia i daniny, co zapewniało silną pozycję ekonomiczną, a co za tym idzie także polityczną. Ta stabilizacja finansowa pozwoliła Kościołowi utrzymać dominującą pozycję mimo osłabiających go od czasu do czasu kryzysów, wywołanych przez działalność heretyków lub spowodowanych konfliktami w łonie Kościoła (np. w 1054 r. schizma wschodnia).

Kościół przez całe niemal średniowiecze zachował wpływ na szkolnictwo i obieg informacji. Przez długi okres czasu duchowieństwo posiadało monopol Monopol zrzeszenie przedsiębiorstw skupiające całość lub większość produkcji jednej gałęzi gospodarki.
Czytaj dalej Słownik historyczny
na umiejętność czytania i pisania. Uniwersalnym językiem średniowiecznej Europy, a jednocześnie językiem warstw wykształconych był język łaciński. Posługiwano się nim podczas mszy i modlitw oraz w dziełach literackich. Język ten opanowali przede wszystkim niektórzy władcy, możnowładcy, lekarze oraz oczywiście duchowni. Jeden język ułatwiał przekazywanie informacji, wymianę doświadczeń i wzorców kulturowych, dzięki czemu w całej Europie powstała jednolita kultura. W okresie późnego średniowiecza miejsce łaciny zaczęły zastępować języki narodowe, dzięki czemu kultura stała się dostępna dla szerszych kręgów społeczeństw europejskich. Przełomowe było także wynalezienie druku pod koniec średniowiecza, który znacznie ułatwił i przyspieszył obieg informacji w Europie. Miało to ogromne konsekwencje dla zmian w mentalności mieszkańców Europy; zmieniły się dotychczasowe poglądy na świat i życie ludzkie, w tym także na sprawy wiary. Rozpoczęła się wówczas nowa epoka.

W średniowieczu to jednak Kościół miał dominujący wpływ na treści nauczania. Jemu zresztą należy przypisać zasługi w rozwoju szkolnictwa średniowiecznego. Dzięki Kościołowi powstała sieć szkół parafialnych, a następnie katedralnych. W dużych miastach ze szkół katedralnych wykształciły się uniwersytety. Program nauczania zorientowany był na potrzeby religii; jego główną cechą było moralizatorstwo. Program obejmował dwa stopnie, na które dzieliły się dyscypliny naukowe - tzw. "sztuki wyzwolone" (łącznie było ich siedem): stopień niższy, na który składały się gramatyka, retoryka, dialektyka oraz stopień wyższy, na którym nauczano arytmetyki, astronomii, geometrii i muzyki. Edukacja służyć miała przede wszystkim rozwijaniu umiejętności rozumienia Biblii zgodnie z oficjalną interpretacją Kościoła. Niedopuszczalne były wszelkie inne interpretacje i poglądy, które nie mieściły się w oficjalnym nurcie wytyczonym przez hierarchię kościelną. Odstępstwo od oficjalnej interpretacji uważano za herezję, której twórcy i zwolennicy byli tępieni przez Kościół. Metodą nauczania i interpretacji Pisma Świętego była scholastyka. Odwoływała się ona do filozofii Arystotelesa, od którego zapożyczyła pewne poglądy i metody pracy naukowej. Scholastyka Scholastyka główny kierunek filozofii chrześcijańskiej w okresie średniowiecza; próba zrozumienia, wyjaśnia i udowodnienia dogmatów wiary za pomocą filozofii starożytnej. Ten kierunek studiów ... Czytaj dalej Słownik historyczny służyła udowadnianiu prawd wiary w oparciu o logiczne rozumowanie. Metodę tę stosowano w rozważaniach filozoficznych, a szczególnie w teologii. Znajdowała ona też użycie w badaniach w dziedzinie medycyny, w której duże znaczenie miało doświadczenie. Teologia stała się jednak najważniejszą nauką średniowiecza; duże znaczenie miała też filozofia. Mniej zainteresowania budziły takie dyscypliny jak badania przyrodnicze czy medycyna. Doświadczenie nie zyskało jednak rangi metody badawczej w średniowiecznej nauce.

Kościół przyczynił się, co prawda do rozwoju szkolnictwa, ale jego wpływ na tę sferę aktywności człowieka miał również negatywne konsekwencje. Jednocześnie bowiem Kościół krępował rozwój nauki, narzucając jej religijne dogmaty i poglądy. Między innymi nieszczęścia i choroby, jakie dotykały chrześcijan traktowano jako efekt działania szatana; wierzono, że szczególnie podatni na działania diabła są ci, którzy świeżo przyjęli wiarę oraz niemowlęta. Utwierdzało to ludzi w przekonaniu, że człowiek jest bezradny wobec epidemii i chorób i że własnymi ludzkim siłami nie jest w stanie im zapobiec. Miało to oczywiście fatalne skutki dla życia i zdrowia ówczesnych ludzi i hamowało rozwój medycyny. Epidemie zbierały zatem obfite żniwo, przeciętna długość życia mieszkańca średniowiecznej Europy sięgała jedynie 21 lat; nie było zatem mowy o wzroście zaludnienia w Europie.

Chrześcijaństwo i nauka Kościoła kształtowały światopogląd mieszkańców średniowiecznej Europy. Najlepszym wyrazem tego wpływu Kościoła na średniowieczną ideologię jest ruch Ruch zdolność organizmów do przemieszczania się lub zmiany położenia części ciała czy komórki. Wyróżnia się kilka typów ruchów. Ruch ameboidalny polega na przelewaniu cytoplazmy w ... Czytaj dalej Słownik biologiczny krucjatowy oraz inkwizycja.

Do obu tych ideologii Kościół potrafił zaangażować władców świeckich, a także rzesze ówczesnego rycerstwa. Idea wypraw krzyżowych narodziła się u schyłku XI w. Ideologiczne początki ruchu krucjatowego należy widzieć w walkach, jakie hiszpańscy chrześcijanie toczyli z Arabami na Półwyspie Iberyjskim. Zasadnicze znaczenie miało wystąpienie papieża Aleksandra II, który zwrócił się z apelem do europejskiego rycerstwa o udzielenie wsparcia w walce przeciw Arabom. Pod wpływem tego impulsu zaczęło kształtować się pojęcie "wojny świętej" oraz ideał chrześcijańskiego rycerza, który broni wiary chrześcijańskiej i walczy z niewiernymi. W ten sposób kształtowała się kultura rycerska. Wyprawa krzyżowa stawała się okazją do pasowania nowych kandydatów na rycerzy. Zawód rycerza zyskał więc oprawę religijną i został niejako uświęcony przez Kościół.

W XI w. zmieniła się sytuacja na obszarze Palestyny. Kraj ten zajęli Seldżucy. Wykorzystali przy tym kryzys wewnętrzny w Bizancjum, w którym trwała ostra rywalizacja o władzę. W 1070 r. łupem Turków Seldżuckich padła Jerozolima. Był to główny cel pielgrzymek dla chrześcijan. Wraz z opanowaniem Palestyny przez Seldżuków znacznie pogorszyła się sytuacja pielgrzymów. O ile Arabowie Arabowie zróżnicowana etnicznie ludność uznająca język arabski za ojczysty. Współcześni Arabowie ukształtowali się poprzez zmieszanie koczowniczych ludów arabskich z ludnością obszarów, które ... Czytaj dalej Słownik geograficzny byli w stosunku do chrześcijańskich pielgrzymów tolerancyjni, o tyle Seldżucy odnosili się do nich wrogo. Sparaliżowało to niemal całkowicie ruch pielgrzymów. W Europie szerzyły się wieści o okrutnym postępowaniu Seldżuków, co powodowało wzrost Wzrost zwiększanie rozmiarów i masy ciała. Wzrost jest cechą wszystkich żywych organizmów i następstwem pobierania substancji odżywczych z otoczenia. U jednokomórkowców wzrost wiąże się ze ... Czytaj dalej Słownik biologiczny niechęci do nich. W niebezpieczeństwie znalazło się również Cesarstwo Bizantyńskie. Jednak Turcy nie stworzyli jednego państwa; ich władztwo podzieliło się na mniejsze państewka. Ekspansja Seldżuków nieco osłabła. Zagrożenie Bizancjum Bizancjum kolonia grecka założona w VII w. p.n.e. na europejskim wybrzeżu cieśniny Bosfor. Znaczenie miasta wzrosło w III w. n.e. za sprawą cesarza Septymiusza Sewera, który zaczął je rozbudowywać. ... Czytaj dalej Słownik historyczny jednak nadal było realne. Cesarz bizantyński zabiegał na zachodzie Europy o posiłki wojskowe. Nie traktowano jednak tych apeli na poważnie. W końcu jednak papiestwo, zwłaszcza, kiedy głową Kościoła zachodniego został Urban Urban H. Sienkiewicz Quo vadis, bohater drugoplanowy; URSUS.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
II
, dostrzegło w wyprawie przeciw Turkom szansę na umocnienie swej pozycji wobec władzy świeckiej (ówczesnym cesarzem Niemiec był  Henryk Henryk Pieśń o Rolandzie, bohater epizodyczny; bratanek Ryszarda Starego, jeden z doradców Karola.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
IV).

Kluczowe znaczenie dla rozpoczęcia krucjat miał synod, jaki zebrał się w 1095 r.Clermont. Podczas jego obrad Urban II rzucił hasło "świętej wojny" z Turkami i uwolnienia Jerozolimy od ucisku. Hasło to padło na bardzo podatny - jak się okazało - grunt. Zebrani odpowiedzieli na nie entuzjazmem, tym bardziej, że nagrodą za walkę z niewiernymi miało być nie tylko zbawienie, ale również materialne zdobycze. Na tę atrakcyjność idei wyprawy krzyżowej wpłynęło wiele czynników. Ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum widzieli w krucjacie szansę na poprawę własnego bytu; przyciągały ich legendarne bogactwa Wschodu. To przyciąganie było tym silniejsze, że w Europie panował poważny głód ziemi, co z kolei powodowało brak żywności. Liczono na możliwość zdobycia nowych ziem w Ziemi Świętej i ich zagospodarowanie. Dla miast europejskich zdobycie nowych terenów na Wschodzie oznaczało powstanie nowych rynków zbytu oraz ożywienie handlu i rzemiosła. Idea krucjat znalazła więc największy posłuch wśród ludności wiejskiej i rycerstwa. Jej orędownikami byli wędrowni duchowni.

Wezwanie do krucjaty w 1095 r. zbiegło się z klęską nieurodzaju. Sytuacja ta jeszcze podsyciła zapał religijny. Dlatego pierwsza wyprawa miała charakter spontaniczny i określa się ją mianem wyprawy ludowej. Jednym z jej organizatorów był  Piotr Piotr C. S. Lewis Lew, Czarownica i stara szafa, bohater główny.
W Anglii: Najstarszy z rodzeństwa. Jest bardzo odpowiedzialny i opiekuńczy wobec młodszych od siebie sióstr i brata, szczególnie ...
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
z Amiens, pustelnik. W wyprawie udział wzięły masy ludności wiejskiej i biedoty z miast. Tłumy te nie posiadały nawet dowódców, którzy byliby w stanie zapanować nad przebiegiem marszu. Ludzie ci dopuszczali się po drodze rabunków, a w końcu zdziesiątkowani doszli do Konstantynopola. Tam spotkała ich śmierć z rąk Seldżuków.

Niedługo później, w 1096 r., ruszyła wyprawa rycerska. Ogółem wzięło w niej udział około 300 tys. ludzi. Część armii maszerowała lądem, a część przeprawiła się morzem do Konstantynopola. Bizancjum zareagowało z niepokojem na tak dużą liczbę krzyżowców. Cesarz bizantyński Aleksy II domagał się od uczestników wyprawy, by złożyli przysięgę, że wszystkie ziemie, jakie zdobędą na Turkach oddadzą Bizancjum. Dopiero później przewieziono krzyżowców do Azji Mniejszej. Marsz po tych terenach okazał się jednak bardzo trudny ze względu na ciężkie warunki klimatyczne oraz ukształtowanie terenu. Siłę armii krzyżowej osłabiały niesnaski między jej przywódcami. W drugim roku wyprawy od całości armii oddzielił się jeden z jej wodzów - Baldwin. Udało mu się opanować Edessę i stworzyć z niej hrabstwo. W 1099 r. zdobyta została przez około 20-tysięczną armię Jerozolima. Krzyżowcy sprawili muzułmańskim mieszkańcom miasta straszliwą rzeź. Nie potrafili się jednak zgodzić, co do przyszłego statusu miasta. Ostatecznie porozumiano się, że zwierzchnictwo nad Ziemią Świętą należy się papieżowi. Reprezentantem papieża w tej Ziemi miał być patriarcha Jerozolimy. Władzę świecką nad tym terenem miał sprawować Gotfryd Gotfryd Pieśń o Rolandzie, bohater epizodyczny; baron, doradca Karola.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
z Lotaryngii
jako lennik papieża. Królestwu Jerozolimskiemu podlegały Palestyna, hrabstwo OdessyTrypolisu oraz księstwo Antiochii. Pierwszy władca tego państwa - Gotfryd, był osobą bardzo skromną. Kiedy zmarł rządy w państwie przejął Baldwin, który przyjął koronę królewską. Powstanie państwa chrześcijańskiego w Palestynie doprowadziło do odrodzenia się ruchu pielgrzymów, mimo, iż niebezpieczeństwo ze strony muzułmanów nie znikło całkowicie. Dlatego dla ochrony pielgrzymów zaczęły powstawać w Ziemi Świętej zakony rycerskie. Miały one również bronić stanu posiadania chrześcijan. Jako pierwszy został założony w 1118 r. zakon, który wkrótce zaczęto określać jako templariuszy. Nazwano ich tak od ich siedziby, którą była stara świątynia (templum) w Jerozolimie. Autorem reguły tego zakonu był Bernard z Clairvaux. Zakon templariuszy posłużył za wzór przy reorganizacji innego, starszego bractwa (jeszcze z okresu panowania Arabów) pod wezwaniem świętego Jana. Jego misją była również troska o pielgrzymów. Jakiś czas Czas jedna z podstawowych (obok przestrzeni) kategorii organizujących świat przedstawiony w dziele literackim. Porządkuje ona zdarzenia pod względem chronologicznym na różnych poziomach utworu, np. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich później (około 1130 r.) z tego bractwa wyłonił się zakon rycerski zwany joannitami. Do wielkiego znaczenia doszedł inny zakon, znany później pod nazwą KrzyżakówZakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie. Bezpośrednie zwierzchnictwo nad tymi zgromadzeniami sprawował papież; były one zatem niezależne od władz lokalnych. Zakony rycerskie uzyskiwały ziemię w drodze nadania, co stanowiło o ich politycznej potędze. Jednak i zakony rycerskie nie były w stanie zapobiec stopniowemu kurczeniu się chrześcijańskich posiadłości na Bliskim Wschodzie.

Już w 1144 r. muzułmanie odbili Edessę. W 1187 r. spotkał krzyżowców jeszcze bardziej dotkliwy cios - stracili Jerozolimę na rzecz Saladyna, wodza Turków. Obroniły się tylko Antiochia i Trypolis. Te klęski uświadomiły chrześcijanom ogrom zagrożenia. W Europie znów zaczęto mówić o konieczności zorganizowania wyprawy przeciw Turkom, by ponownie wyzwolić z niewiernych rąk Jerozolimę. Dowództwo nad krucjatą objęli wielcy ówcześni władcy - cesarz niemiecki Fryderyk Fryderyk A. Domańska Historia żółtej ciżemki, bohater epizodyczny; postać historyczna, zw. Frydruszem, królewicz: pilny, elokwentny, bystry. Jako dziecko lubił psikusy i krotochwile. Później został ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum I Barbarossa, król Anglii Ryszard Lwie Serce oraz król Francji Filip August. Krzyżowcy nie osiągnęli celu, jaki sobie założyli.

Dlatego z Europy wyruszyła kolejna, czwarta już krucjata. Tym razem za cel obrano Egipt. Głównym organizatorem tej wyprawy była Wenecja. Wenecja Wenecja miasto leżące w północno-wschodnich Włoszech nad Morzem Adriatyckim. Liczy 300 tys. mieszkańców.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
zapewniła krzyżowcom, którzy dotarli pod  miasto Miasto Symbol potęgi, mądrości, nowoczesności, postępu, cywilizacji.
Starożytność Biblia, Stary Testament MIASTO - MIEJSCE POWSTANIA RÓŻNYCH JĘZYKÓW ŚWIATA - BABILON: W mieście tym ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
w 1202 r.,  transport Transport element działu gospodarki narodowej zwanego komunikacją. Przemieszczanie ładunku i osób. W wielu rejonach świata do dziś zwierzęta są podstawowym środkiem transportu. Dotyczy to zwłaszcza ... Czytaj dalej Słownik geograficzny do Egiptu. Sprawujący wówczas w Wenecji władzę doża Henryk Dandolo zawarł z uczestnikami krucjaty układ, w którym w zamian za transport krzyżowcy zobowiązali się do udzielenia Wenecji pomocy w jej wojnie z Węgrami o Zadar. Zgoda krzyżowców na tą transakcję, która faktycznie oznaczała dla nich walkę z chrześcijanami Zadaru świadczy o bardzo niskim poziomie moralnym uczestników krucjaty. Po wypełnieniu tego haniebnego zobowiązania krzyżowcy zostali przewiezieni pod Konstantynopol. Stolica Stolica miasto stołeczne. Miasto, w którym znajduje się siedziba parlamentu, rządu i rezydencja głowy państwa, spełniające funkcje zapewniania sprawnej kontroli nad krajem. W niektórych ... Czytaj dalej Słownik geograficzny Bizancjum została oblężona przez krzyżowców i padła ich łupem 12.IV.1204 r. Powstało tu Cesarstwo Łacińskie. Konsekwencją tego wydarzenia było fikcyjne odnowienie więzi pomiędzy oboma Kościołami, ponieważ Kościół grecki miał odtąd podlegać papieżowi. Usprawiedliwieniem ataku na Bizancjum było twierdzenie krzyżowców, że Konstantynopol ma pełnić rolę swoistej bazy wypadowej przeciw muzułmanom. Cesarze bizantyńscy mieli utrudniać utworzenie takiej bazy. Zdobycie Konstantynopola przez łacinników miało ogromne konsekwencje dla wzajemnych stosunków między światem łacińskim i światem greckim - o ile w 1054 r. nastąpił religijny rozłam między nimi, o tyle w 1204 r. rozłam ten miał już charakter polityczny.

Drugim przejawem wpływu Kościoła na ideologię średniowiecza była inkwizycja. Mianem tym określano instytucję Kościoła o charakterze sądowym i policyjnym, której zadaniem było tępienie herezji. Jej początki sięgały faktycznie IV w., ale realnie zaczęła ona funkcjonować dopiero na przełomie XII/XIII w. W 1184 r. papież Lucjusz III nakazał biskupom, by tępili herezje; sądy, sprawowane przez biskupów stały się sądami inkwizycyjnymi. Na synodzie, jaki odbył się w 1229 r. w Tuluzie opracowano praktykę postępowania tych trybunałów. Zakon dominikanów otrzymał z rąk papieża Grzegorza IX zlecenie przeprowadzania inkwizycji. Ideologiczne uzasadnienie dla działalności sądów inkwizycyjnych znajdowano w dziele świętego Tomasza z Akwinu ( Summa Summa forma średniowiecznego piśmiennictwa scholastycznego dotyczącego zagadnień filozoficznych i teologicznych. W XVII wieku pełny i wyczerpujący wykład danego zagadnienia, doktryny, ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich theologiae). Św.  Tomasz Tomasz F. H. Burnett Mały lord, bohater epizodyczny; starszy lokaj w zamku hrabiego, lubi opowiadać o tym, co się dzieje w zamku.
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum
głosił pogląd, iż herezję należy bezwzględnie tępić, a jej wyznawców winna spotkać kara śmierci. Inkwizycja zajmowała się zwalczaniem wszelkich sprzecznych z oficjalną doktryną Kościoła poglądów. Dlatego wśród jej ofiar znaleźli się nie tylko teologowie, ale i uczeni, których poglądy nie podobały się hierarchii Kościoła. Działacze inkwizycji uciekali się do takich metod jak tortury, przesłuchania, szpiegostwo; korzystali także z donosów. Na stosach palono zarówno heretyckie dzieła, jak i samych heretyków. Do najsłynniejszych inkwizytorów należał niemiecki dominikanin - Sprenger (określono go w kościelnych dokumentach mianem "gorliwego obrońcy prawowierności"), który pozostawił po sobie nawet książkę traktującą o walce z czarownicami ("Młot na czarownice" - "Malleus maleficarum"). Dominikanin opisał w niej przesłuchanie czarownic, a potem ich śmierć na stosie. Na temat czarownic papież Innocenty VIII wydał bullę, w której stwierdził, że wszystkie czarownice Czarownice W. Szekspir Makbet, bohaterki epizodyczne; ukazują się Makbetowi i Bankowi na wrzosowisku w pobliżu Forres i przepowiadają pierwszemu królewską władzę, drugiemu spłodzenie królów. ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum utrzymują stosunki seksualne z diabłem. Trudno powiedzieć ile kobiet poniosło śmierć w wyniku oskarżenia o uprawianie czarów. Inkwizycję zniesiono dopiero w XVIII w., choć Włochy utrzymały ją aż do połowy XIX w. (1859 roku).

Kościół miał również dominujący wpływ na sztukę średniowiecza. Z religii chrześcijańskiej sztuka średniowieczna czerpała inspirację i tematy. W XI w. narodził się styl, który określamy jako romański. Dzięki wpływom Kościoła dominował on w całej Europie, a nawet został przeszczepiony na Bliski Wschód przez krzyżowców. Architektura romańska znalazła swój wyraz głównie w budownictwie sakralnym. Styl rozpropagowali szczególnie cystersi i benedyktyni. Sięgał on swymi korzeniami do antyku. Romańskie budowle wznoszono z ciosów kamiennych, a ich cechą charakterystyczną było stosowanie sklepień krzyżowych lub kolebkowych. Uzyskiwano w ten sposób cały kompleks Kompleks termin wprowadzony przez Freuda i stosowany w psychoanalizie na określenie zespołu idei, uczuć tkwiących w podświadomości, u podstaw których leżą sprzeczne uczucia (zazwyczaj miłość ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich geometrycznych budowli. Najczęściej wznoszono kościoły i klasztory, które cechowała bardzo surowa forma, duża ilość elementów składowych i zwartość całego kompleksu tych budowli. Na uwagę zasługuje stojąca na bardzo wysokim poziome romańska rzeźba. Służyła ona przede wszystkim ozdabianiu architektury i była jej podporządkowana. Rzeźba zdobiła tympanony i portale, zwieńczenia kolumn oraz filary i węgary. Rzeźba miała służyć jako ilustracja Ewangelii, przeznaczona dla ogółu ludności, która nie znała języka łacińskiego i pisma. Miała być prostą wykładnią prawd wiary, posługującą się ornamentami lub znakami; czerpała swoje motywy z Biblii. Miała oddziaływać na wyobraźnię patrzącego przez swą prostą, ale bardzo sugestywną formę; postaci przedstawione były w majestatycznych pozach; proporcje były specjalnie wydłużane. Jako ornament stosowano najczęściej plecionkę, motywy roślinne lub zwierzęce. Rzeźba pełna była symboli, a do ulubionych należała walka dobra i zła. Malarstwo romańskie również przesiąknięte było religijnością i pełniło rolę służebną wobec architektury. Wypełniało ono sklepienia i apsydy; malarze posługiwali się jednak bardzo ograniczoną liczbą kolorów - zielenią, czerwienią, błękitem i żółtą ochrą. Bardzo dobrze rozwijało się malarstwo w księgach - malarstwo miniaturowe (głównie we Francji, Anglii, Austrii i Niemczech).

W XII w. styl romański zaczął powoli przechodzić w styl gotycki. Styl ten będzie dominował w Europie niemal do XVI w. Jego najważniejsza cechą jest odejście grubych murów i ciężkich romańskich sklepień i zastosowanie sklepienia krzyżowo-żebrowego, ostrych łukówprzypór. Elementy te nadawały budowli wrażenie lekkości i pozwalały wznosić wysokie budowle z dużymi oknami, przez które wpadało do wnętrza o wiele więcej światła niż w budowlach romańskich. Okna te zdobiły witraże. Gotyk Gotyk styl w architekturze i plastyce, charakterystyczny dla dojrzałego średniowiecza (2 poł. XII-XV w). Przejawiał się w strzelistości, dekoracyjności i smukłości budowli, stosowaniu ostrych ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich rozwinął także rzeźbę. Była ona podporządkowana religii i czerpała z Biblii. Początkowo miała ona idealistyczny charakter, następnie prezentowała realizm, by wreszcie dojść do ekspresji. Rzeźba gotycka zdołała uwolnić się od swego związku z architekturą. Po raz pierwszy zastosowano w rzeźbie ludzką postać w jej naturalnych rozmiarach (rzeźba nagrobna i filary).Rozwinęło się malarstwo ścienne, a jego żywym ośrodkiem stała się Toskania. Tworzył tutaj słynny D.B.Giotto, autor Autor J. Szaniawski Dwa teatry, bohater epizodyczny; małomówny dramaturg z nieodłączną fajką, twórca katastroficznej, fantastycznej sztuki, nie pozbawionej jednak realizmu. Postać jest ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum pięknych fresków (XIII/XIV w.). Jego dzieła cechują się dużym stopniem dramatyzmu. Giotto jest poza tym twórcą nowych przestawień (ikonografia) świętych. Znalazł się wśród nich między innymi święty Franciszek Franciszek F. Kafka Proces, bohater epizodyczny; STRAŻNICY
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
z Asyżu.

Cywilizacja i kultura średniowiecza ma przede wszystkim charakter chrześcijański i jest nierozerwalnie związana z Kościołem. Pod wpływem Kościoła znajdowały się wszystkie dziedziny życia, począwszy od polityki, przez ideologię i naukę, a skończywszy na sztuce. Średniowiecze było okresem świetności i potęgi Kościoła, niespotykanej na taką skalę w czasach późniejszych.