Podstawowe parametry ciała niebieskiego, zwanego Słońcem:

Klasyfikacja: ciało niebieskie (inaczej gwiazda) (typG2V)

Średnica równikowa: 1.392.000km

Średnica południkowa: 1.392.000km

Temperatura największa: 6.000°C

Temperatura najmniejsza.: 3.870°C

Temperatura jądra: 15mln°C

Masa (Ziemia=1): 332.950

Gęstość (H2O=1): 1,41

Okres obrotu: prawie 27dni

Przyśpieszenie grawitacyjne: 273m/s2

Szybkość ucieczki: 620 km/s

SŁOŃCE jest to ciao niebieskie ciągu głównego, której wiek oszacowano na prawie pięć miliardów lat. Jest ono kulą gazową - składa się przede wszystkim z wodoru oraz helu - o średnicy prawie 1,4 miliona km. Jego masa jest prawie 750 razy łączną masę planet oraz jest siedem Siedem Siedem to symbol kosmosu, stworzenia, przestrzeni, boskości, świętości, doskonałości, zdrowia, mądrości, wytrwałości, inteligencji, przygody, uporu, oszustwa, bólu, konfliktu, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich razy większa aniżeli masa przeciętnego ciał niebieskiego. Reakcje syntezy termojądrowej, jakie zachodzą w jądrze Słońca, zamieniają masę w promieniowanie elektromagnetyczne, które jest wysyłane na zewnątrz. To powoduje, że Słońce oświetla oraz nagrzewa ciała Układu Słonecznego, utrzymywane na orbitach siłą jego grawitacji.

Struktura Powierzchniowa

Struktura Wewnętrzna

Energia Słoneczna

JĄDREM Słońca jest "piec" termojądrowy, gdzie panuje temperatura piętnaście mln oC, natomiast gęstość przekracza 160 razy gęstość H2O. W tak ekstremalnych warunkach jądra wodoru łączą się w jądra helu. W czasie takiej reakcji 0,7 % masy wodoru ulegnie zamianie w energię. Z 600 milionów ton wodoru, które biorą udział w syntezie w czasie każdej sekundy, cztery Cztery Liczba cztery symbolizuje wszechświat materialny, cztery pory roku, cztery strony świata, cztery kwadry księżyca, cztery wiatry, cztery wieki ludzkości, cztery rzeki Hadesu, cztery konie ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich miliony ton zostanie zamienione na energię. "Paliwa" wodorowego na Słońcu wystarczy jeszcze na pięć miliardów lat.

Wiatr Wiatr Wiatr symbolizuje nicość, czas, ruch, prędkość, szybkość, zmienność, niepokój, aktywność, zamieszanie, odrodzenie, potęgę bóstwa, pośrednika między niebem a ziemią, namiętność, ... Czytaj dalej Słownik symboli literackich słoneczny

KORONA Korona Symbol władzy, potęgi.
Starożytność Biblia, Nowy Testament KORONA - CIERPIENIE: Koronę cierniową założyli na skronie Chrystusa oprawcy, którzy go wyśmiewali i wyszydzali jako króla ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
(zewnętrzna atmosfera) Słońca posiada cząstki o energii która jest wystarczająca, aby przezwyciężyć grawitację Słońca. Cząstki przemieszczają się po torach spiralnych wzdłuż linii pola magnetycznego

Plamy oraz cykle słoneczne

Na skutek obrotu Słońca tworzy się pole magnetyczne. Obszary równikowe kręcą się szybciej aniżeli biegunowe, co powoduje, że linie pola magnetycznego w środku Słońca ulegają skręceniu. Jeżeli przebiją się przez powierzchnię, spowodują przejawy aktywności słonecznej, takie jak plamki, rozbłyski czy protuberancje. Aktywność ta, głównie plamy słoneczne, spełnia 11-letni cykl zmienności.

Chłodne miejsca

Plamy słoneczne powstają na dzięki polu magnetycznemu, które nie daje możliwości, by gorąca materia wydostała się w konkretnym miejscu z środka ciała niebieskiego.

Zjawiska Pogodowe

W atmosferze Słońca pojawia się krótkotrwałe zaburzenia, które stanowi słoneczny odpowiednik zjawisk pogodowych. Co jakiś czas Czas jedna z podstawowych (obok przestrzeni) kategorii organizujących świat przedstawiony w dziele literackim. Porządkuje ona zdarzenia pod względem chronologicznym na różnych poziomach utworu, np. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich pojawiają się na Słońcu względnie chłodne, ciemniejsze obszary nazywane plamami, ale także obszary względnie gorące, nazywane inaczej pochodnie, które utrzymują się nawet kilka tygodni, a czasami nawet kilka miesięcy. Natomiast czas życia szybkich wybuchów, nazywanych rozbłyskami słonecznymi, mierzy się w minutach oraz godzinach. Zjawiska te powoduje pole magnetyczne Słońca; pewne z nich sprawiają zaburzenia w górnej atmosferze naszej planety. Kiedy aktywność słoneczna jest najmniejsza mówimy, wówczas że Słońce jest "spokojne".

Powierzchnia Słońca

Skonstruowane z materii w stanie gazowym Słońce, nie posiada ostrej granicy, ale z naszej planety jesteśmy w stanie dostrzec jej bardzo wyraźny brzeg. Jest tak dlatego, gdyż większa część wysyłanego przez Słońce światła bierze się z warstwy o grubości jedynie kilkuset kilometrów, zwanej fotosferą, którą przyjmuje się za powierzchnię Słońca. Powyżej fotosfery jest chromosfera oraz korona słoneczna, które wspólnie uważa się za atmosferę Słońca.

Protuberancje Protuberancje obłoki gorącego gazu wyrzucane z chromosfery (warstwa atmosfery słonecznej) na wysokość do 100 tys. km.
Czytaj dalej Słownik geograficzny
oraz rozbłyski

OKOLICE plam słonecznych są miejscami szybkiej aktywności słonecznej. Rozbłyski słoneczne tworzą się na skutek nagłego wyzwolenia gromadzonej energii pola magnetycznego oraz mogą trwać kilka godzin. Protuberancje to wyrzuty rozżarzonego gazu, które sięgają czasami setek tysięcy kilometrów. Pole magnetyczne Słońca jest w stanie utrzymywać zapętlone protuberancje przez kilka tygodni.

Śmierć Słońca

Śmierć Słońca

W czasie prawie pięciu miliardów lat większa część wodoru w jądrze Słońca zamieni się w hel. Na skutek swojego ciężaru jądro rozpocznie się zapadać, co doprowadzi do  wzrost Wzrost zwiększanie rozmiarów i masy ciała. Wzrost jest cechą wszystkich żywych organizmów i następstwem pobierania substancji odżywczych z otoczenia. U jednokomórkowców wzrost wiąże się ze ... Czytaj dalej Słownik biologiczny ciśnienia oraz temperatury w jego środku, a później do "zapłonu" wodoru w warstwie która otacza jądro. Przypływ nowej energii może doprowadzić do rozdęcia warstw zewnętrznych Słońca, zmieniając je w czerwonego olbrzyma. Warstwy zewnętrzne zostaną tedy odrzucone w przestrzeń, utworzą mgławicę planetarną. Jądro zostanie jako świecące słabo ciało niebieskie- biały karzeł.

Pojęcia

Gwiazdy ciągu głównego są to ciała niebieskie, gdzie źródłem energii jest zamiana wodoru w hel w reakcjach syntezy termojądrowej. Ciąg główny jest najdłuższym z zaobserwowanych etapów ewolucji gwiazdowej; w tym stadium jest prawie 90% znanych nam ciał niebieskich. Po wyczerpaniu się wodoru ciało niebieskie ciągu głównego zamienia się w czerwonego olbrzyma albo nadolbrzyma.

Masa jest miarą oporu, jaki stawia ciało, kiedy próbujemy zamienić jego ruch, albo miarą ilości materii zawartej w konkretnym ciele. Jest ona często mylona z ciężarem, zatem siłą, jaka działa na ciało w polu grawitacyjnym.

Reakcje jądrowe są procesami, gdzie z jądra 1 pierwiastka zamieniają się w jądra kolejnego pierwiastka, przy czym zostaje wyzwolona energia. Posiadamy 2 typy reakcji jądrowych: reakcje rozszczepienia, gdzie jądra ulegają rozpadowi na jądra lżejszych pierwiastków, oraz reakcje syntezy (termojądrowe), gdzie jądra lżejszych pierwiastków łączą się w jądra cięższe.

Promieniowanie elektromagnetyczne to jedna z form energii, która jest w stanie rozchodzić się w przestrzeni oraz w pewnych substancjach. Pełny zakres widma elektromagnetycznego obejmuje fale radiowe (maksymalna długość fali), mikrofale, podczerwień (promieniowanie cieplne), światło widzialne, ultrafiolet, promieniowanie rentgenowskie czy gamma (najmniejsza długość fali).

Grawitacja jest to siła wzajemnego przyciągania, jaka działa między wszelkimi ciałami występującymi w kosmosie. Większa część tego przyciągania uzależniona jest od odległości oraz masy ciał (im większa masa, tym większe przyciąganie).

Jądro atomu

Dodatnio naładowany obiekt o ogromnej gęstości w środku atomu zwie się jego jądrem. Złożone jest ono z dodatnich protonów oraz obojętnych elektrycznie neutronów (za wyjątkiem wodoru, którego jądro stanowi jeden proton). Krążą na około niego ujemnie naładowane elektrony. Ilość protonów w jądrze definiuje, do jakiego pierwiastka chemicznego należy dany atom.

Pole

magnetyczne

Pole magnetyczne tworzy się w czasie przemieszczania się cząsteczek obdarzonych ładunkiem elektrycznym, na przykład na skutek obrotu planet czy ciał niebieskich. Produkuje ono siłę jaka działa na inne przemieszczające się w nim cząsteczki naładowane.

Promieniowanie kosmiczne

Promieniowanie kosmiczne łożone jest z cząsteczek o ogromnej energii, poruszających się przez przestrzeń kosmiczną z szybkością która jest bliska prędkości światła. Wysyłane jest ono na przykład przez galaktyki aktywne, supernowe, pulsary czy Słońce.

Równik

Równikiem konkretnej gwiazdy nazywa się wyimaginowany okrąg na jego powierzchni, który leży w płaszczyźnie jaka przechodzi przez środek tego ciała oraz prostopadłej do osi jego obrotu.

Plamy słoneczne

Plamy słoneczne są to chłodne obszary na widzialnej powierzchni Słońca, zatem fotosferze. Obniżenie temperatury jest spowodowane koncentracją pola magnetycznego Słońca w rejonie plamy. Jakkolwiek plamy słoneczne poza Słońcem byłyby jasno świecącymi obiektami, natomiast gdy na nie spoglądamy przez teleskop są ciemne przez kontrast z jaśniejszym, bardziej gorącym otoczeniem.

Fotosfera

Fotosferą nazywa się widoczną powierzchnię ciała niebieskiego, gwiazdy, wysyłającą promieniowanie elektromagnetyczne w postaci światła widzialnego. Fotosfera Słońca stanowi warstwę gazową o grubości prawie 500 km, gdzie pojawiają się plamy oraz rozbłyski słoneczne.

Strefa konwektywna

Strefa konwektywna jest to warstwa która leży od razu pod fotosferą, czyli widoczną powierzchnią Słońca albo innego ciała niebieskiego. Przepływ energii w tym obszarze zachodzi przez konwekcję - gorące gazy unoszą się ku górze, oddają energię w formie ciepła, światła itp. oraz po ochłodzeniu opadają znowu w dół.

Strefa promienista

Strefa promienista Słońca albo innego ciała niebieskiego nazywa się warstwę która otacza jądro. Fotony - kwanty promieniowania elektromagnetycznego - bardzo powoli poruszają się w niej na zewnątrz w procesie który polega na ciągłym wchłanianiu oraz ponownym wypromieniowaniu fotonów przez cząstki gazu. Od zewnątrz strefę promienistą otacza strefa konwektywna.

Czerwone olbrzymy

Czerwonymi olbrzymami nazywamy ciała niebieskie które mają względnie niewielką masę, które znajdują się na późnych etapach ewolucji. Ciało niebieskie ciągu głównego zamienia się w czerwonego olbrzyma, kiedy wyczerpią się zasoby wodoru, który stanowi paliwo dla reakcji jądrowych w jądrze. Stając się czerwonym olbrzymem, ciało niebieskie bardzo szybko ekspanduje, zmienia swój kolor z żółtego na czerwony na skutek znacznego spadku temperatury powierzchniowej.

Mgławica planetarna

Mgławica planetarna jest to ekspandująca otoczka gazowa, odrzucona przez ciało niebieskie, znajduje się ona w końcowych stadiach swej ewolucji. W małym teleskopie ciało niebieskie wydaje się wówczas planetą. Ekspansja gazu trwa prawie 35 000 lat, zanim rozrzedzi się on na tyle, iż przestanie być zauważalny. Mgławice planetarne mogą mieć miedzy innymi postać pierścienia, bąbla albo klepsydry.

Biały karzeł

Białym karłem nazywa się jądro jakie zostanie z ciała niebieskiego o stosunkowo małej masie, której zewnętrzne warstwy zostały odrzucone pod koniec jej cyklu ewolucyjnego. Do tego czasu reakcje syntezy w jądrze w całości zanikają, zapada się ono w sobie, staje się bardzo gęste. Jego blask powoli słabnie - biały karzeł zamienia się w zimnego, nieaktywnego, czarnego karła.