- Studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim.

- Debiutował wierszem ,,Prośba” w ,,Kurierze Warszawskim” (1913).

- Współpracował z warszawskim pismem studenckim ,,Pro arte et studio”

- Był współzałożycielem kabaretu literackiego Pikador

- Następnie współtwórcą i czołowym przedstawicielem grupy poetyckiej Skamander, stałym współpracownikiem miesięcznika ,,Skamander”

W czasie II wojny światowej przebywał na emigracji - w Rumunii, Francji, Portugalii i Brazylii, skąd w 1942 roku przybył do Nowego Jorku.

W początkowej fazie twórczości (zbiory ,,Czyhanie na Boga”, 1918; ,,Sokrates tańczący”, 1920; ,,Siódma jesień”, 1922; ,,Wierszy tom czwarty”, 1923) wyrażał bunt przeciw młodopolskiej formie poezji (dekadenckim nastrojom i manierze językowej), głosząc optymizm i witalizm, urbanizm, wprowadzający na karty poezji miasto w jego dniu powszednim.

Kreował nowego bohatera lirycznego - mieszkańca miasta, upodabniał utwór poetycki do żywej potocznej wypowiedzi z jej wulgaryzmami i trywializmami. Często wprowadzał do liryki gatunki wypowiedzi takie, jak obrazek rodzajowy i poezja rozmowy. Dążył, tak jak wszyscy skamandryci, do upowszechnienia liryki i stworzenia odmiennego modelu jej funkcjonowania niżelitarno-artystowski. W późniejszych latach - od tomu ,,Słowa we krwi” (1926) poprzez ,,Rzecz czarnoleską” (1929), ,,Biblięcygańską” (1932) do ,,Treści gorejącej” (1936) - pojawiają się i nasilają w jego twórczości elementy goryczy, poeta sięga po wzory klasyczne (Jan Kochanowski), romantyczne i norwidowskie. Do głosu dochodzi niepokój zarówno w liryce osobistej, jak i społecznej.

Równocześnie coraz doskonalszeoperowanie przez Tuwima formą, wirtuozeria w operowaniu słowem i obrazem staje się - w połączeniu zrozmiłowaniem w wielkiej tradycji

- źródłem swoistej poetyckiej filozofii koncentrującej się na zagadnieniu słowa

-znaku i jego stosunku do desygnatu, wiedzie w krąg problemów języka ku baśniowej etymologii słów,ich "poetyckiej alchemii".

Pod koniec lat międzywojennych uprawiał Tuwim również twórczość dla dzieci, wykorzystując w niej swój kunszt poetycki, łącząc liryzm z dowcipem, wykorzystując różnorodne walory języka ,,Lokomotywa”, ,,Słoń Trąbalski", ,,Zosia-Samosia”.

Twórczość:

Okres młodzieńczy: (tematy poruszające kwestie miłości, witalności, swobodnej twórczość)

• ,,Czyhanie na Boga”, 1918

• ,,Sokrates tańczący”, 1920 (wiersz ,,Do krytyków” - poeta rzuca krytyką wyzwanie: twierdzi, iż tematy poezji nie muszą być głębokie. Mogą one dotyczyć życia codziennego, banalnych kwestii.

• ,,Rzecz czarnoleska”, 1929

• ,,Biblia cygańska”, 1933

• ,,Treść gorejąca’’, 1936+ wiersze dla dzieci