Postać bohatera, jego niezłomną postawę znamy już z starożytności i średniowiecza. Bohaterowie tworzyli ideał człowieka w ogóle. Na pierwszym planie w charakterystyce bohatera należy wymienić odwagę, to ona decydowała o waleczności chociażby rycerza. Odwaga i honor - to były najważniejsze cechy bohatera.

Taki typ bohatera prezentuje J. Słowacki w znanym wierszu "Sowiński w okopach Woli". Po pierwsze jednak kim był Sowiński? Dlaczego Słowacki tak się zainteresował owym człowiekiem? Otóż Józef Sowiński był uczestnikiem powstania listopadowego, kościuszkowskiego oraz brał udział w kampanii napoleońskiej w 1812 roku. Walczył pod rozkazami księcia Józefa Poniatowskiego w bitwie pod Mażajskiem, gdzie ciężko raniony stracił nogę. Za swoją waleczność, niezłomna postawę otrzymał krzyż Virtuti Militari. W trakcie powstania listopadowego był dowódcą artylerii, bronił Warszawy walcząc na Reducie Wolskiej.

Nie bez przyczyny więc Słowacki zainteresował się tym wybitnym żołnierzem. W oczach potomnych Sowiński urósł do rangi rycerza, średniowiecznego Rolanda, który oddaje swe życie za Ojczyznę.

Słowacki pokazuje w swym utworze ostatnie momenty z życia Sowińskiego. Naszym oczom ukazuje się  obraz Obraz W najogólniejszym znaczeniu: świat przedstawiony w utworze literackim jako odzwierciedlenie jakiejś rzeczywistości zewnętrznej, np. obraz XIX-wiecznej Warszawy w Lalce B. Prusa. Takie pojmowanie ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich generała w starym kościele na Woli. Wokół są same ciała poległych żołnierzy. Sowiński ma świadomość klęski, ale mimo to nie poddaje się, walczy do upadłego. Zbliżają się do niego wojska wroga, oficerowie wyrażają wręcz prośbę, aby dobrowolnie się poddał, bo i tak dalsza walka nie ma sensu. Ciekawy jest stosunek owych oficerów - nie traktują generała jak wroga, ale jak ojca, jest dla nich wzorem bohatera, nie chcą jednak by tak dzielny dowódca zginął w tak nieszczęsny sposób. Ale Sowiński nie zważa na ich słowa i mówi:

To stary-nie oddam szpady,

Lecz się szpadom bronić będę,

Póki serce Serce narząd mięśniowy, którego praca umożliwia krążenie krwi. S. pełni rolę pompy tłoczącej, poruszającej krew w naczyniach krwionośnych.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
we mnie bije.

Sowiński wie, że sytuacja jest bez wyjścia, że czeka go rychła śmierć, ale powinnością żołnierza jest walczyć do końca. Może nawet walczyć samotnie jako ostatni na świecie Polak.

Choćby nie było na świecie

Jednego Polaka

To ja jeszcze zginąć muszę.

Póki żyje, walka ma sens. Jest to tez kwestia honoru. Nie wolno się poddać żołnierzowi. Żołnierz, który się podda, nie wybierze śmierci nie jest prawdziwym żołnierzem.

Pojawia się także chęć Sowińskiego, by potomni go zapamiętali, by słuch o nim nie zaginął.

Postawa Sowińskiego tym bardziej zasługuje na uznanie, gdyż generał nie posiada nogi, to znaczy posiada drewnianą protezę, którą ludzie Ludzie J. R. R. Tolkien Hobbit, czyli tam i z powrotem, bohater zbiorowy; ludzie Trzeciej Epoki są zupełnie podobni do ludzi współczesnych. Tak jak dzisiaj zdarzają się wśród nich postacie ... Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - gimnazjum wyśmiewali. W tej sytuacji, nie mogąc szybko się poruszać, Sowiński dzięki czy przez tę nogę musi pozostać na straży sam i zmierzyć się ze śmiercią, znów dając przykład swego bohaterstwa.

Adiutanty me, fircyki,

Że byli na zdrowych nogach

Toteż usłużyli sobie

W potrzebie tymi nogami.

Sowiński drwi ze swoich podwładnych, z ich tchórzliwej postawy. Taka dezercja z miejsca walki nie mieści mu się w głowie.

Nadchodzi jednak moment, gdy Sowiński traci siły. Drewniana noga Noga kończyna dolna człowieka, patrz kończyny kręgowców. Noga to także mięsisty narząd ruchu u mięczaków.
Czytaj dalej Słownik biologiczny
zawadza mu, nie jest aż tak sprawny, jak myślał. Wie, że za chwilę zginie, ale nie boi się śmierci, bo będzie to śmierć za ojczyznę, śmierć słodka. Nawet przez myśl nie przeszło generałowi, by poddać się, walczy do końca, jak antyczni bohaterowie.

I krew Krew Symbol ofiary, oczyszczenia, męczeństwa, wtajemniczenia, rodu, pokrewieństwa.
Starożytność Biblia, Stary Testament KREW PRZELANA: Kain, zabijając brata, przelał jego krew, był ...
Czytaj dalej Słownik symboli literackich
dam....a nie dam szpady

Generał umiera. Umiera jak bohater. Strzela do niego rosyjski żołnierz. Walka się kończy i zaczyna jeszcze większa sława bohatera.

Słowacki trochę idealizuje obraz Sowińskiego. Tworzy postać generała na wzór średniowiecznego rycerza. Sowiński walczy sam. On jeden przeciw wielu. Wiadomo, że nie ma szans, że walka jest nierówna, ginie fizycznie, ponosi klęskę, ale moralnie zwycięża. Na dodatek umiera w kościele, na ołtarzu. Obraz ten kojarzy się z rycerskim hasłem: Bóg, honor, ojczyzna. Wszystko to, w co wierzył Sowiński i dla czego zginął.

Przekazy historyczne wprawdzie ukazują nam innego Sowińskiego - bez szpady i nie walczącego samotnie, był otoczony żołnierzami, nie wszyscy chcieli uciec z pola walki. Mimo tych przekazów najbardziej utrwala nam się obraz Sowińskiego według Slowackiego - niezłomnego żołnierza i dowódcy. Tak czy owak, wedle historii lub według poezji Sowińskiego można uznać za bohatera. Ginie za ojczyznę, ginie z Bogiem na ustach. W walce nie doskwiera mu jego kalectwo, czy dojrzałość wieku. Po pierwsze jest żołnierzem, a żołnierzem jest się do śmierci.