Obecność aparatu Golgiego została stwierdzona przez Kamillo Golgi w 1898 r., jako struktury zlokalizowanej w pobliżu jądra komórkowego w komórkach nerwowych. Dziś wiemy, że aparat Golgiego, czyli stos diktiosomów, wraz z siecią trans oraz matriks Golgiego występuje wyłącznie w komórkach eukariotycznych (nie ma go w dojrzałych plemnikach i czerwonych krwinkach człowieka). Liczba i budowa aparatów Golgiego w komórce może być różna i zależy od stopnia złożoności organizmu, a także od charakteru wydzielniczego komórki. Zwykle występuje jeden aparat Golgiego. Wymiary struktury Golgiego wahają się od jednego do kilku mikrometrów. Każdy diktiosom składa się zwykle z kilku spłaszczonych cystern, mających kształt odwróconych spodków otoczonych pojedynczą błoną białkowo-lipidową. Diktiosom jest wyraźnie spolaryzowany. Polaryzacja wyraża się, po pierwsze, różną szerokością cystern - środkowe cysterny mają mniejszą szerokość niż cysterny brzeżne, gdzie powstają pęcherzyki. Po drugie, w obrębie diktiosomu można wyróżnić dwa bieguny, różniące się między sobą. Są to bieguny; cis będący tzw. miejscem formowania, leżący od strony retikulum endoplazmatycznego gładkiego oraz biegun trans - miejsce dojrzewania, znajdujące się od strony plazmalemmy. Za strukturę diktiosomu odpowiadają zlokalizowane między cysternami elementy o charakterze mikrotubularnym (cytoszkielet).

Aparat Golgiego jest bardzo ważnym organellum komórkowym, w którym zachodzi synteza cukrów złożonych, składników potrzebnych do budowy matriks ściany komórkowej, a także dochodzi do modyfikacji różnych zawiązków. Synteza cukrów odbywa się na terenie długich cystern, położonych centralnie, po czym wytworzone produkty ulegają kondensacji na terenie peryferycznych pęcherzyków (strefa dojrzewania), gdzie materiał dodatkowo ulega zagęszczaniu. Uwolnione pęcherzyki migrują do różnych miejsc w komórce, w komórce roślinnej wydzielają np. związki tj. hemicelulozy, pektyny czy białka, co umożliwia syntezę ściany komórkowej.

Aparat Golgiego ściśle współpracuje z plazmalemmą, ER gładkim oraz lizosomami. Tworzą one wspólnie system błon połączonych ze sobą, który pozwala na wytworzenie wewnątrzkomórkowych przedziałów na terenie cytoplazmy komórki. Dzięki temu na terenie komórki mogą odbywać się jednocześnie procesy syntezy i rozkładu.

Od aparatu Golgiego odrywają się drobne pęcherzyki, mające silne właściwości hydrolityczne (zachodzi w nich rozpad związków na bardziej proste z uwolnieniem cząsteczki wody). Dzięki obecności specyficznych enzymów trawiennych w lizosomach zachodzi również degradacja zbędnych produktów metabolizmu.

Obserwacje wskazują, że białka wytwarzane w retikulum endoplazmatycznym zostają otoczone błoną retikulum i przemieszczają się do aparatu Golgiego, tam następuje modyfikacja tych białek, otoczenie ich błoną aparatu Golgiego, a następnie ich transport w kierunku błony komórkowej. Po połączeniu (egzocytoza) się pęcherzyka z błoną jego zagęszczona zawartość zostaje uwolniona poza komórkę. A zatem aparat Golgiego bierze udział w wewnątrz- a także pomiędzy komórkowym transporcie różnych związków.

Podsumowując, do najważniejszych funkcji aparatu Golgiego należą: