1. główny kierunek średniowiecznej filozofii chrześcijańskiej dążący do rozumowego udowodnienia dogmatów religijnych w oparciu o autorytety (Pismo Święte, Arystoteles) uznawane za główne źródło poznania prawdy;
  2. pot. dogmatyczne filozofowanie, rozstrzyganie sporów przez odwoływanie się do autorytetów; jałowe dociekania pozbawione wartości naukowej.