hasło wysunięte w połowie XIX w. przez pisarzy francuskich (T. Gautier), postulujące uwolnienie sztuki od służebności wobec tendencji moralnych, religijnych, politycznych i skupienie się na celach estetycznych. Sztuka powinna być wartością absolutną, nie podporządkowaną żadnym celom utylitarnym. Teoria ta odegrała znaczną rolę na gruncie francuskiego romantyzmu, symbolizmu i parnasizmu. W Polsce hasło "sztuka dla sztuki" głosił S. Przybyszewski (Confiteor) oraz Z. Przesmycki na łamach "Chimery" (1901-1907).