jeden z najważniejszych kierunków badawczych w naukach humanistycznych XX w. Początkowo rozwijał się głównie w językoznawstwie, potem w naukach społecznych (C. Levi-Strauss Antropologia strukturalna), a także w badaniach literackich, najpierw w ścisłym związku z językoznawstwem, a potem korzystając ze zdobyczy teorii informacji i semiotyki. Strukturalizm traktuje literaturę jako jeden z systemów znakowych kultury obok sztuki, filozofii, mody itp.

Badane zjawisko (np. dzieło literackie lub jeden z jego poziomów) traktuje jako całość, dąży do odkrycia jego znaczenia, niezależnie od uwarunkowań zewnętrznych (od genezy socjologicznej czy psychologicznej), natomiast w odwołaniu do tradycji literackiej, rozwoju gatunku, momentu historycznego itd. Bada strukturę dzieła tzn. relacje między jego elementami składowymi. Dzieło literackie ma budowę wielopoziomową, na każdym poziomie jest strukturą złożoną z elementarnych jednostek znaczeniowych, które łączą się w pewne całości według określonych reguł. Dzieło literackie jest jednorazowym znakiem komunikującym pewne treści, przesłaniem autora do odbiorcy. semiotyka.