widowisko słowno-muzyczne o charakterze rozrywkowym, lekkiej komediowej treści i łatwej melodyjnej muzyce, często z partiami mówionymi i z tańcami. Powstała w Paryżu i Wiedniu w poł. XIX w. Wywodzi się ze śpiewogry i opery komicznej. Klasyka gatunku to: J. Offenbach (Piękna Helena, Orfeusz w piekle) i J. Strauss (Zemsta nietoperza, Baron cygański). Z początkiem XX w. wzbogaciła się o elementy rewiowe i sentymentalne (F. Lehar). W ostatnich dziesięcioleciach miejsce operetki zajmuje musical.