zespół tendencji w poezji XX w. zakładających powrót do tradycji, klasycznych wartości, dyscypliny formalnej. Neoklasycyzm łączy się na ogół z podejmowaniem tradycyjnych wątków i dawnych konwencji literackich, często również ze stylizacją. Stanowi zazwyczaj opozycję wobec kierunków awangardowych. Po raz pierwszy pojawił się pod koniec XIX w. jako reakcja na symbolizm, postulując jasność formy i stylu poetyckiego. W Rosji reprezentowany był przez akmeistów (akmeizm), w Anglii przez T. S. Eliota. W Polsce tendencje neoklasyczne pojawiły się w końcowej fazie Młodej Polski, głoszone przez poetów skupionych wokół pisma "Museion" (L. H. Morstin). W l. 30. zwrócili się w kierunku neoklasycyzmu niektórzy twórcy związani ze Skamandrem (m.in. J. Iwaszkiewicz). Po 1956 r. w kręgu neoklasycyzmu rozwija się twórczość J. M. Rymkiewicza i częściowo Z. Herberta. Zwrot do tradycji w ich twórczości polega na posługiwaniu się jasnym, precyzyjnym stylem, stosowaniu motywów antycznych i podejmowaniu problematyki etyczno-moralnej.