1. W najogólniejszym znaczeniu klasycyzm to zespół cech charakterystycznych dla
literatury i sztuki starożytnej Grecji i Rzymu, które określały kanony piękna i poprawności dzieła. Za klasyczne uznać można wszystkie epoki, które programowo nawiązywały do reguł sztuki antycznej, a więc zarówno renesans, jak i oświecenie.
  1. Prąd kulturalno-literacki, który rozwinął się w
XVII wieku we Francji, w nawiązaniu do wzorów antycznych i filozofii Kartezjusza racjonalizmu. Reguły sztuki klasycyzmu zostały zawarte w programowym dziele M. Boileau Sztuka poetycka (1674). Za główny cel sztuki Boileau uznał poszukiwanie prawdy i piękna. Teoria klasycyzmu odwoływała się do antycznej kategorii mimesis, postulowała naśladowanie natury przez sztukę, określała reguły i zasady budowy dzieła literackiego (zasada decorum, nakaz harmonii i umiaru, zasada trzech jedności, teoria trzech stylów). Najwybitniejszymi przedstawicielami klasycyzmu we Francji byli: P. Corneille, J. Racine, Molier, La Fontaine, zaś w Polsce: I. Krasicki i A. Naruszewicz. Reguły klasycyzmu zostały programowo odrzucone przez romantyzm. Tendencje klasycystyczne powracały także w późniejszych epokach, również w literaturze XX w. (zob. neoklasycyzm).