Kot symbolizuje słońce, księżyc, czary, diabła, magię, ciemność, śmierć, wróżbę, okrucieństwo, drapieżność, zdradę, chytrość, pochlebstwo, egoizm, perwersję, niewierność, złodziejstwo, dumę, melancholię, nerwowość, wrażliwość, powściągliwość, wygodę, luksus, domatorstwo, lenistwo, staranność, czystość, wdzięk, delikatność, długowieczność, płodność.

W starożytnym Egipcie kot był zwierzęciem świętym w III tysiącleciu p.n.e. Był atrybutem bogini Bast (wyobrażanej jako kot lub z głową kota) i symbolizował płodność, radość, szczęście. Kot był obrońcą domu, zabicie zwierzęcia karano śmiercią, po jego zgonie zwłoki balsamowano, a cały dom okrywał się żałobą. W średniowiecznej Europie kot był symbolem fałszu, siedliskiem diabła, przyjacielem czarownicy, uczestnikiem sabatów. W związku z tym koty torturowano i palono, znęcano się nad nimi, aby wypędzić z nich szatana. Z kolei w XVIII-wiecznych bajkach jest alegorią oszustwa, dwulicowości, okrucieństwa. Kota na nowo doceniono w literaturze XX wieku. Czarny kot symbolizuje ciemność, oznacza zagrożenie, śmierć, przynosi pecha, biały kot przynosi szczęście. W religii muzułmańskiej czarny kot ma siedem żywotów i posiada właściwości magiczne. Kot posiada cechy kobiece: łagodność, miękkość, zmysłowość.

Oświecenie

Szczur i kot I. Krasicki

KOT - DRAPIEŻNOŚĆ, ZAGROŻENIE: Bajka zawiera opis sytuacji, w której szczur siedzący na ołtarzu w trakcie nabożeństwa pyszni się, że to on jest obiektem kultu. Nagle wpada kot i porywa go jako zdobycz.

20-Lecie Międzywojenne

Mistrz i Małgorzata M. Bułhakow

KOT BEHEMOT - ASYSTENT SZATANA: Kot to tradycyjnie zwierzę szatańskie, w powieści nosi imię oznaczające po hebrajsku dzikie zwierzę, w Księdze Hioba Behemot oznacza potwora. W Mistrzu i Małgorzacie Behemot jest błaznem i paziem. W finałowej scenie z kota przemienia się w demona - pazia.

Literatura Współczesna

Kot w pustym mieszkaniu W. Szymborska

KOT - PRZYJACIEL CZŁOWIEKA: Poetka przedstawiaśmierć człowieka z punktu widzenia jego kota, który został sam w mieszkaniu. Punktem wyjścia utworu jest śmierć właściciela: "Umrzeć - tego się nie robi kotu". W dalszej części utworu śmierć człowieka schodzi na dalszy plan. Poetka przedstawia uczucia kota, który został sam w mieszkaniu. Kot nie potrafi wyrazić swojego cierpienia, ale instynktownie czuje, że coś się zmieniło:

"Niby nic tu nie zmienione,

a jednak pozamieniane.

Niby nie przesunięte,

a jednak porozsuwane".

Zwierzę czuje, że wszystko się zmieniło: nie pali się lampa, kroki, które słychać są inne, ręka, która karmi, nie należy do dawnego właściciela. Kot usiłuje odnaleźć powód tej zmiany, szuka wszędzie swojego właściciela, ale nie przynosi to żadnych rezultatów:

"Co więcej jest do zrobienia.

Spać i czekać".

Zewnętrznie życie kota nie uległo zmianie, dalej tu mieszka, jest karmiony, ktoś się nim opiekuje. Ale zwierzę odczuwa stratę swojego właściciela. Uczuciu żalu i smutku towarzyszy złość na człowieka który opuścił zwierzę. Kot wie, że jest bezsilny, nie mogąc nic zrobić, obraża się jak dziecko:

"Niech no on tylko wróci,

niech no się pokaże.

Już on się dowie,

że tak z kotem nie można".

Kot reżyseruje w myślach przyszłe spotkanie z właścicielem, planuje, że będzie zachowywał dystans, aby ukarać człowieka, za to, że odszedł. Uczucia, które odczuwa kot, są bliskie uczuciom człowieka cierpiącego po śmierci bliskiej osoby. Ale jednocześnie poprzez swoją nieświadomość i niemożność wyrażenia smutku oraz sformułowania refleksji na temat śmierci reakcje kota bliskie są reakcjom dziecka, które nie ma doświadczenia życiowego i zdolności abstrakcyjnego myślenia. Dla kota śmierć jest pojęciem abstrakcyjnym, niepojętym, nie potrafi go sobie wytłumaczyć.