Poeta, autor komedii. Urodził się w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Uczęszczał do kolegium pijarskiego w Międzyrzeczu Koreckim, którego nie ukończył. Szybko rozpoczął karierę dworską. Początkowo przebywał na dworze stolnika ciechanowskiego, A. Górskiego, któremu ok. 1769 r. zadedykował odę - swój debiut literacki. Ten rodzaj panegirycznej twórczości uprawiał potem wielokrotnie.

Około 1773 r. Zabłocki przeniósł się do Warszawy. Szukał poparcia u Andrzeja Młodziejowskiego, kanclerza i przyszłego członka Komisji Edukacji Narodowej. Na jego cześć napisał odę, nie wiadomo jednak w jaki sposób Młodziejowski odwdzięczył się młodemu poecie. Przez pierwsze miesiące pobytu w Warszawie Zabłocki znalazł się pod protekcją Adama Naruszewicza, który wspierał młodych literatów; w antologii Pieśni Horacjusza przekładania różnych zamieścił kilka tłumaczeń Zabłockiego. Niewykluczone, iż to właśnie Naruszewicz polecił młodego poetę Komisji Edukacji Narodowej. W 1774 r. Zabłocki otrzymał funkcję protokolanta Komisji Edukacji Narodowej. Mimo zaszczytnego stanowiska sytuacja ekonomiczna poety nie była dobra. Pensja była niska i często trzeba było na nią długo czekać. Zabłocki usiłował poprawić swoją sytuację finansową, publikując w prasie. Jego wiersze ukazywały się na łamach "Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych" (1774-77), ale nie przynosiły większych dochodów.

Zabłocki pisał wiersze, sielanki, okolicznościowe ody, bajki, listy poetyckie. We wczesnej twórczości na uwagę zasługuje satyra Duma ubogiego literata (1775) i mitologiczny poemat Cztery żywioły (1777), a także oda do Ignacego Krasickiego (1780). W tym okresie twórczości uwidoczniły się już cechy pisarstwa Zabłockiego: umiejętność budowania nastroju, różnorodne słownictwo, ekspresja wyrazu, komizm. Zabłocki usiłował zbliżyć się do osoby Adama Kazimierza Czartoryskiego, który w latach 1774-80 był opiekunem młodych i biednych literatów. Postać Czartoryskiego pojawia się w panegirycznych utworach Zabłockiego. Niektórzy uważają, że poeta był nauczycielem dzieci księcia, ale brak na to dowodów. Czartoryski, jako jeden z komisarzy Komisji Edukacji Narodowej, był także zwierzchnikiem Zabłockiego. W 1774 r. Zabłocki w imieniu księcia przeprowadził lustrację szkół w województwach: kijowskim, wołyńskim, bracławskim i podolskim, które znalazły się pod zarządem Komisji. Zabłocki był zaufanym pracownikiem Czartoryskiego - prowadził jego korespondencję, pełnił funkcje osobistego sekretarza. Niewykluczone, iż Czartoryski zachęcał go do pracy literackiej. Z inicjatywy księcia Zabłocki dokonał przekładu Rozmów Sokratycznych (1775), dedykując je młodszemu synowi Czartoryskiego. Powoli stosunki Zabłockiego z księciem zaczęły się rozluźniać.

W tym samym czasie, około 1776 roku, Zabłocki na zlecenie Komisji rozpoczął prace nad przekładem historycznych rozpraw Saint Reala. Dzieła te otrzymał król, który w ten sposób mógł dowiedzieć się o Zabłockim. Komisja kupiła cały nakład dzieł wydanych przez Piotra Dufoura. Zabłocki przyjaźnił się z Franciszkiem Dionizym Kniaźninem. Obydwaj poeci rozmawiali za sobą m.in. za pośrednictwem wierszy. Z twórczości Kniaźnina wiadomo o krótkim małżeństwie Zabłockiego, które zakończyło się śmiercią młodej żony. Wiadomo jedynie, że żona Zabłockiego była aktorką warszawską, a zmarła w 1779 r. w połogu.

W tym czasie twórczość Zabłockiego ewoluowała w kierunku satyry. Dowodem tego są utwory drukowane na łamach "Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych". W latach 1780-88 Zabłocki całkowicie poświęcił się teatrowi. Wyjątkiem na tle twórczości dramatycznej była opublikowana w 1781 r. satyra Oddalenie się z Warszawy literata. Zabłocki stworzył ponad 50 komedii, będących w większości przeróbkami z francuskich oryginałów, na tyle jednak naznaczonymi piętnem twórczości poety, iż można je uznać za oryginalne. Nieznana jest dokładna data teatralnego debiutu Zabłockiego. W 1780 r. poeta wydał trzy utwory: komedię Dwojakie głupstwo, operę komiczną Balik gospodarski i Oćca dobrego Diderota. Na wiosnę 1780 r. ukończył Zabobonnika, do którego dołączył odę do Czartoryskiego. Tekst doręczył królowi prawdopodobnie Adam Naruszewicz. Przez Naruszewicza król przekazał Zabłockiemu nagrodę - medal Merentibus (1780), którym władca odznaczał wszystkich wybitnych pisarzy i intelektualistów przeznaczonych do stworzenia akademii literatury i nauki.

W 1780 r. Zabłocki zaczął pisać swoje najlepsze dzieło - Fircyka w zalotach. W latach 1781-83 powstały następne komedie: Doktor lubelski (wyst. 1781), Gdyracz (1781), Doktor z musu (1782), Filozof żonaty (1781), Dziewczyna sędzią (1781), Żółta szlafmyca (1783), Amfitrio (1782). W 1785 r. ukazał się Sarmatyzm stanowiący krytykę sarmackiej szlachty, jej niskiego poziomu umysłowego, pieniactwa, prywaty. W 1785 wystawiono Gamrata zawierającego karykaturalny obraz polskiej prowincji. Zabłocki dokonał także przeróbek słynnych sztuk francuskich: komedii P.C.N. de La Chaussee Małżonkowie pojednani (wyst. 1785), Wesela Figara P.A.C. de Beaumarchais'go (wyst. w 1787 roku pt. Figaro). W 1786 r. wystawiono komedię Zabłockiego w stylu dell'arte Arlekin Mahomet, a w 1787 roku utwór w stylu karnawałowym Król w kraju rozkoszy.

Pierwsze utwory pisał zapewne Zabłocki z inspiracji księcia Czartoryskiego, późniejsze powstały zapewne na zamówienie, z inicjatywy króla. W 1781 roku Stanisław August Poniatowski nagrodził ponownie Zabłockiego, przyznając mu 100 dukatów. Po 1788 r. kontakty Zabłockiego z teatrem uległy rozluźnieniu. Pisarz poświęcił się pracy na rzecz oświaty i spraw publicznych. Od 1788 r. pełnił funkcję sekretarza Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych. Od 1791 r. był regentem kancelarii wydziału nowo utworzonej Straży Praw. W czasie Sejmu Wielkiego popierał poczynania obozu patriotycznego. W 1794 r. był funkcjonariuszem władz powstańczych. Zabłocki był także twórcą okolicznościowej poezji politycznej. W 1795 r. porzucił twórczość literacką i przyjął w Rzymie święcenia kapłańskie. Od 1798 r. pełnił funkcję proboszcza w Górze, a od 1800 - w Końskowoli. Kilka lat przed śmiercią, za namową Czartoryskiego, poeta przygotował do druku kilka niepublikowanych komedii. Zmarł w Końskowoli.

Znaczenie Zabłockiego dla rozwoju polskiej komedii jest ogromne. W latach, kiedy formował się teatr narodowy, Zabłocki podniósł poziom komedii, wzbogacając jej środki artystyczne i adaptując na polski grunt zdobycze dramatu europejskiego.