Poeta angielski, główny reprezentant postromantycznej poezji epoki wiktoriańskiej. Urodził się w prowincji Lincolnshire, we wschodniej części środkowej Anglii jako syn wiejskiego proboszcza. Był bratem poety Karola i pisarza Fryderyka. Razem z Karolem w 1827 r. wydał wspólny tomik poezji pt. Poems by Two Brothers. Studiował na uniwersytecie w Cambridge. Jeszcze jako student związał się z grupą młodych intelektualistów, zwaną "Apostołami" (grupa liczyła 12 członków), a także uczestniczył w konkursach poetyckich (w 1829 r. otrzymał nagrodę za utwór wierszowany Timbuctoo). W 1830 r. ogłosił swój pierwszy samodzielny tomik poezji pt. Poems, Chiefly Lyrical, a w 1833 r. zbiór pt. The Lady of Shalott and Other Poems.

Wydanie w 1842 r. dwóch zbiorków poetyckich pt. English Idylls and Other Poems, a w 1850 r. cyklu filozoficznego poświęconemu zmarłemu przyjacielowi ze studiów, A. H. Hallamowi, In Memoriam, przyniosło mu sławę i pieniądze. Od tego czasu poeta cieszył się uznaniem i przyjaźnią największych pisarzy swego pokolenia, m.in. Browninga, Dickensa, Carlyle'a, przyznawano mu tytuły doktora honoris causa na wielu uniwersytetach angielskich. W 1850 r. został obdarzony przez królową Wiktorię dworskim tytułem "poety-laureata". Pod koniec życia, w 1883 r. otrzymał tytuł para Anglii (był pierwszym poetą-parem niepochodzącym ze szlacheckiego rodu).

W swej twórczości Tennyson chętnie podejmował tematykę historyczną i baśniowo-legendarną, poruszał aktualne problemy polityczne, społeczne i osobiste. W ostatnim etapie życia tworzył nastrojowe, nostalgiczno-romantyczne utwory. Do jego największych dzieł należą m.in. cykl poetycki o królu Arturze Sielanki króla (1889), dramaty poetyckie, np. Królowa Maria (1875), Becket (1884), monologi liryczne Maud (1855), poematy, np. Locksley Hall (1842), Ulysses (1842), Enoch Arden (1864).