Właściwie Rabindranath Thakur. Wybitny indyjski poeta, prozaik i filozof, tworzący w języku bengalskim, kompozytor, rysownik i malarz. Jego ojciec, Debendranath, był reformatorem religijnym, maharadżą jednego z państewek indyjskich. Kształcił się w Anglii. Wiele podróżował m.in. do różnych krajów europejskich, do Ameryki i na Bliski Wschód. Podczas pobytu w Anglii zrzekł się tytułu szlacheckiego, ponieważ przeciwstawiał się masakrze, jaka została dokonana podczas wolnościowej manifestacji w Amritsarze. Mając zainteresowania pedagogiczne, w 1921 r. założył w kraju ojczystym, w Viśva Bharat, uniwersytet (w 1951 r. został on przekształcony w uczelnię państwową). W praktyce nauczycielskiej próbował łączyć indyjskie i europejskie metody wychowawcze. W 1913 r. otrzymał Nagrodę Nobla za tomik poezji Gitańdźali (1910).

Tagore był płodnym pisarzem. Napisał kilka tysięcy wierszy, pieśni, do których sam komponował muzykę, kilkadziesiąt utworów dramatycznych i kilka powieści. W swej twórczości nawiązywał do indyjskiej tradycji literackiej i filozoficznej, oraz bengalskich pieśni ludowych, równocześnie wprowadzał elementy zaczerpnięte z europejskich wzorców i konwencji artystycznych. Jego utwory były tłumaczone na wiele języków (przez samego autora na język angielski). Należą do nich zbiory poezji, m.in. Sonar-tari (1869), Kszanika (1900), Ogrodnik (1914), Księżyc przybierający (1913), Podszepty duszy. Dar miłującego (pol. wyd. 1923), Zbłąkane ptaki oraz inne poezje (pol. wyd. 1961); utwory dramatyczne, m.in. Chitra (1916), Król ciemnej komnaty (1910), Malini (1895), Poczta (1912); powieści realistyczne, m.in. Noc ziszczenia (1903), Rozbicie (1905), Dom i świat (1915-16); nowele, opowiadania przełożone z języka bengalskiego na angielski, m.in. Posąg (1891), autobiografia Wspomnienia. Błyski Bengalu (1911), a także liczne utwory publicystyczne.