Poeta. Pochodził z rodziny mieszczańskiej. Jego ojciec, Szymon z Brzezin, był rajcą lwowskim. Młody Szymonowic studiował w Akademii Krakowskiej, gdzie w 1577 r. uzyskał stopień bakałarza. W latach 1680-81 studiował za granicą, prawdopodobnie we Francji i dzisiejszej Belgii.

Po powrocie osiadł we Lwowie. Niebawem zwrócił na niego uwagę Jan Zamoyski, wyrobił mu szlachectwo i tytuł poety Jego Królewskiej Mości, a potem zaangażował do prac organizacyjnych przy powstającej w Zamościu Akademii (1595 r.). Wtedy poeta zamieszkał w Zamościu, kierował uczelnią, a po śmierci kanclerza zajmował się wychowaniem jego syna, Tomasza. Pod koniec życia osiadł w Czarnięcinie, który otrzymał od mecenasa w dzierżawę.

Szymonowic pisał po łacinie i po polsku. Debiutował w 1578 r. łacińskim wierszykiem pochwalnym zamieszczonym przy Gnieździe cnoty Bartosza Paprockiego. Wcześniej, prawdopodobnie w okresie studiów, powstał łaciński poemat o św. Stanisławie, drukowany dopiero w 1604 r. W 1587 r. wyszła tragedia Castus Ioseph przełożona na język polski i wydana w 1597 r. W 1588 r. Szymonowic wydał poemat łaciński złożony z dziewiętnastu ód o zwycięstwie pod Byczyną, sławiący Jana Zamojskiego. W 1618 r. ukazała się tragedia Pentesilea. To tylko najważniejsze spośród wielu łacińskich utworów poety. Był on autorem wielkiej liczby ód, epigramatów, epitafiów (wierszy żałobnych), epitalamiów (pieśni weselnych). Zdobytą sławę utrwalił później twórczością w języku polskim.

Sielanki są najważniejszym osiągnięciem Szymonowica. Wydane zostały w Zamościu w 1614 r., ale powstawały już wcześniej, prawdopodobnie od 1593 r. Wraz z Sielankami ukazały się Nagrobki zbieranej drużyny - czterowersowe epitafia o zwierzętach: żartobliwe, moralizatorskie, bliskie bajkom ezopowym.