Pisarz i dramaturg szwedzki. Zainteresowania Strindberga były związane z obsesyjnie pojmowaną walką płci. Uważał on, że mężczyzna stoi pod każdym względem wyżej od kobiety, jednak wskutek popędu płciowego staje się jej ofiarą. Życie to ciągła walka płci, w której kobieta niszczy i deprawuje mężczyznę.

Całą jego twórczość można traktować jak wielką spowiedź, sąd nad samym sobą i otoczeniem, rozważanie dotyczące społeczeństwa. Utwory Strindberga cechuje brutalna szczerość w odsłanianiu tajników ludzkiej natury, a także analiza psychologiczna ludzkich zachowań w sytuacjach walki, często z najbliższymi, o przetrwanie, dominację, realizację własnych planów.

Najsłynniejsze dramaty Strindberga to Ojciec (1887), w którym ukazuje walkę o dominację w małżeństwie, gdzie dzięki swej bezwzględności zwycięstwo odnosi żona, Panna Julia (1888) - został w niej ukazany jednodniowy romans panny z arystokratycznego domu z lokajem, jego finałem jest samobójcza śmierć bohaterki, oraz Taniec śmierci (1901). Strindberg pisał także powieści, nowele, poezje, uprawiał publicystykę i eseistykę.

"Twarz miał niezwykłą. Czoło silnie sklepione, szerokie, pod obfitymi brwiami, oczy przenikliwe, podkrążone, kłujące jak dwa ostrza szpady, o ogromnej skali zmieniającego się co chwila wyrazu. Usta małe, purpurowe, kryły drapieżne, białe zęby pod zakręconym junacko wąsikiem. Uśmiech nie upiększał tej dziwnej, nieproporcjonalnie małej w stosunku do dużego korpusu, głowy. Ktoś zauważył, że był to uśmiech dziewki." (A. Wysocki Sprzed pół wieku).