Poeta związany z Wielką Emigracją. Urodził się we wsi Laskowo-

-Głuchy między Radzyminem a Wyszkowem. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej. Miał czworo rodzeństwa. W wieku czterech lat stracił matkę, a potem był wychowywany przez prababkę. Już jako dziecko przejawiał zainteresowania literaturą i malarstwem oraz zdolności artystyczne. W 1831 r. rodzina Norwidów przeniosła się do Warszawy, gdzie Cyprian uczył się w Gimnazjum Praktyczno-Pedagogicznym, a od 1837 r. w malarskiej szkole Aleksandra Kokulara. W 1835 r. zmarł ojciec rodziny i dzieci zostały oddane pod opiekę Ksawerego Dybowskiego. Pod wpływem miłości do córki opiekuna, Brygidy, najprawdopodobniej powstały pierwsze wiersze Cypriana. Już wówczas współpracował z czasopismem literackim "Biblioteka Warszawska", miał wielu przyjaciół wśród artystów, bywał w najsłynniejszych salonach artystycznych.

W 1841 r. odbył podróż po Królestwie, dzięki odzyskanemu spadkowi po matce od 1842 r. podróżował po Europie. Zwiedził Czechy, Niemcy, Włochy, a we Florencji studiował rzeźbę u słynnego Luigiego Pampaloni. Podczas pobytu we Włoszech zakochał się w słynnej już wówczas śpiewaczce Marii Kalergis. Ta nieodwzajemniona miłość przez wiele lat była inspiracją twórczości poetyckiej Norwida. W 1846 r. Norwid uczęszczał jako wolny słuchacz na wykłady na uniwersytecie w Berlinie i spotykał się z emisariuszami emigracyjnymi. Podejrzany o związki z carskimi szpiegami spędził miesiąc w berlińskim więzieniu. Pobyt w areszcie przypłacił pogorszeniem stanu zdrowia i prawie całkowitą utratą słuchu.

W 1847 r. wyjechał za Marią Kalergis do Rzymu, gdzie na stałe związał się z życiem Wielkiej Emigracji. Poznał m.in. Mickiewicza i Krasińskiego. Pod wpływem wydarzeń Wiosny Ludów pisał wiersze i traktaty filozoficzno-społeczne. W 1849 r. wyjechał w ślad za ukochaną do Paryża. Tam krąg jego znajomych rozszerzył się m.in. o Chopina, Słowackiego, Turgieniewa, Zaleskiego. Kłopoty finansowe, złe recenzje utworów i niepowodzenia osobiste wywołały u Norwida załamanie nerwowe, pogłębione głuchotą i ciągłym pogarszaniem się wzroku. W lutym 1853 r., chcąc odmienić radykalnie swoje życie, Norwid wyjechał do Nowego Jorku. Po niespełna dwóch latach jednak powrócił do Paryża, gdzie imał się różnych zajęć i wciąż starał się o wydawanie swoich dzieł. Przeżył kilka burzliwych romansów i odniósł sukces, prezentując w ramach odczytów Stowarzyszenia Naukowej Pomocy poemat Rzecz o wolności słowa. Stale trapiły go problemy materialne i zdrowotne, do których dołączyła gruźlica o wyjątkowo szybkim przebiegu.

Od 1877 r. do końca życia przebywał w polskim przytułku dla emigrantów - w Domu św. Kazimierza w Ivry na peryferiach Paryża. Głęboko przeżywał swą sytuację twórcy pozbawionego niezależności, oderwanego od ojczyzny i cywilizacji. Dawał temu wyraz w korespondencji z przyjaciółmi. Zmarł nad ranem 25 V 1883 r. Został pochowany na cmentarzu w Ivry. Większość jego osobistych rzeczy, w tym dokumentów i rękopisów, zniszczyły siostry miłosierdzia prowadzące przytułek. Po pięciu latach od pogrzebu, z powodu nieopłacenia przez rodzinę czy znajomych następnej składki opłat cmentarnych, zwłoki Norwida zostały ekshumowane i pogrzebane w masowej, bezimiennej mogile polskiej na cmentarzu w Montmorency.

Z bogatej twórczości za życia poety ukazało się jedynie kilka pozycji: poemat Promethidion (Paryż 1851), cykl odczytów O Juliuszu Słowackim (Paryż 1861) oraz tom Poezji (Lipsk 1863). Twórczość tego niezwykłego poety, niedocenianego i nierozumianego przez współczesnych, została na nowo odkryta i spopularyzowana w epoce Młodej Polski przez Zenona Przesmyckiego (Miriama). W dorobku Norwida znajdują się m.in. traktaty poetyckie - Rzecz o wolności słowa, Wigilia, Niewola, Promethidion, Pięć zarysów ; poematy - Quidam, Assunta; proza poetycka - Czarne Kwiaty, Białe kwiaty; liryki - zbiór Vade-mecum, Mój ostatni sonet (debiut poetycki w 1840 r.); nowele - Tajemnica lorda Singelworth; dramaty - Zwolon, Pierścień Wielkiej Damy, Aktor, Kleopatra, Noc tysięczna druga, proza narracyjna, rozprawy, publicystyka i wykłady.