Właściwie Alberto Pincherle. Jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy włoskich. Urodził się w Rzymie. Pochodził z rodziny mieszczańskiej. W młodości cierpiał na gruźlicę kości, wskutek czego przez wiele lat nie mógł się poruszać. Był mężem Elsy Morante, także pisarki.

Jako pisarz debiutował w 1929 r. powieścią polityczną Obojętni. Książka ta (podobnie jak następne, np. powieść polityczna o charakterze satyrycznym Maskarada, 1940) znalazła się na indeksie antyfaszystowskiej cenzury i została skonfiskowana. Pisarz musiał wyemigrować. Po powrocie do Włoch ukrywał się w górach. Wiele podróżował po Ameryce, Azji, Afryce. Był członkiem niższej izby parlamentu. Związał się z Włoską Partią Komunistyczną. W latach 1959-62 pełnił funkcję prezesa międzynarodowego Pen Clubu. Zmarł w Rzymie.

Alberto Moravia był pisarzem kontrowersyjnym, a jego książki znalazły się na watykańskim indeksie utworów zakazanych. Sam nazywał się twórcą egzystencjalistycznym. W swych powieściach zwykle podejmował problematykę antymieszczańską, wprowadzał skomplikowaną i groteskową intrygę erotyczną, rozwijał wątki freudowskie. Nie brak w jego twórczości dzieł o charakterze politycznym, antyfaszystowskim. Oprócz wymienionych opublikował powieści Agostino (1945), Rzymianka (1947), Nieposłuszeństwo (1948), Konformista (1951, w 1969 r. zekranizowana przez B. Bertolucciego), Pogarda (1954, w 1969 r. zekranizowana przez J. L. Godarda), Matka i córka (1957), Nuda (1960), Uwaga (1965), Ja i on (1977), 1934 (1982), Podróż do Rzymu (1989), cykl Opowiadania rzymskie (1954), nowele Raj (1970), a także autobiografię Życie Alberta Moravii (1990, napisana wraz z Alainem Elkannem) oraz eseje i utwory publicystyczne.