Jeden z najwybitniejszych starożytnych komediopisarzy greckich, główny przedstawiciel tzw. komedii nowej i komedii charakterów. Był uczniem Teofrasta. Wielki wpływ na jego twórczość wywarli grecki filozof Epikur, który był jego rówieśnikiem i z którym zetknął się podczas pobytu w efebii (wojsko), a także dramatopisarz Aleksis - to on wprowadził przyszłego twórcę w tajniki warsztatu scenicznego. Znał również sztuki Eurypidesa, którymi się zachwycał. Próbował stać się jego naśladowcą.

Menander debiutował w wieku 20 lat (322/321). Brał udział w agonach - zawodach teatralnych rozgrywanych podczas igrzysk greckich. Pierwsze zwycięstwo odniósł w 329/328 r. dzięki komedii, będącej złośliwym studium charakterów, pt. Gniew. Od tego czasu stał się sławnym komediopisarzem. Pisał wiele, przypisuje się mu autorstwo 108 sztuk, z których większość zachowała się we fragmentach. Tylko jedna, pt. Odludek (317/316), jest kompletna, natomiast w trzech innych sztukach: Kobieta z Samos, Tarcza, Sąd polubowny prawie w całości można odtworzyć akcję. Twórczość Menandra, podobnie jak Plauta i Terencjusza, wywarła wielki wpływ na rozwój nowożytnej komedii obyczajowej.

Komediopisarz zmarł w 291 r. Przyczyną śmierci było utonięcie podczas kąpieli w Pireusie.