Właściwie Lope Félix de Vega Carpio. Pisarz hiszpański, twórca dramatu narodowego. Urodził się w Madrycie. Był synem mistrza hafciarskiego. W latach 1577-81 studiował prawdopodobnie na uniwersytecie w Alcala. Finansowo wspierał go biskup Hieronim Manrique, u którego Vega pełnił obowiązki sekretarza. Potem odbywał studia na uniwersytecie w Salamance. Czasy jego młodości były bardzo burzliwe, Vega przeżył miłość m.in. do Heleny Osorio, której wyidealizowany portret kobiecy stworzył później w utworze Dorotea oraz w lirykach wysławiających piękną Filis. Ta przygoda miłosna zakończyła się procesem Vegi, który ostrymi paszkwilami zniesławił ojca Heleny i dyrektora jednej z trup madryckich, Hieronima Velazqueza.

Vega brał udział w wojennej wyprawie króla Filipa II na Azory. W latach 1589-90 przebywał wraz z żoną Izabelą de Urbina, którą porwał z domu rodzinnego, na wygnaniu w Walencji. Tam opuścił swoją żonę, nawiązał kolejne romanse. Związał się także ze środowiskiem literackim. Jego utwory, przyczyniły się do stworzenia nowego gatunku, tzw. hiszpańskiej komedii. W wieku 28 lat był już bardzo sławnym twórcą. Większą część swego życia spędzał w Madrycie, gdzie pełnił obowiązki sekretarza markizów, jak również poświęcał się działalności pisarskiej. Z nielegalnych związków z kobietami (a także ze związków małżeńskich) miał liczne potomstwo. W 1611 r. wstąpił do tzw. trzeciego zakonu i został tercjarzem. Był członkiem oraz sekretarzem Akademii w Madrycie. W wieku 52 lat przyjął święcenia kapłańskie i został księdzem. Jednak i wtedy nie stronił od przygód miłosnych. Gniew przełożonych umiał uśmierzać dzięki swej wielkiej gorliwości religijnej i uczestnictwie we wszystkich wydarzeniach kościelnych. Jego ostatnią miłością była młodsza o 28 lat miłośniczka poezji i muzyki, Marta de Nevares. Pisarz zmarł w Madrycie.

Lope de Vega był płodnym dramatopisarzem, napisał prawie 1800 utworów dramatycznych, z czego zachowało się jedynie 500. Wiele jego sztuk było wystawionych na scenie polskiej. Należą do nich Gwiazda Sewilli, Owcze źródło (wyst. w Polsce 1948 r.), dramaty obyczajowe, np. Dziewczyna z dzbanem (wyst. w Polsce 1953), Nauczyciel tańców (wyst. w Polsce 1951), Pies ogrodnika (wyst. w Polsce 1948), Wędka Feniksany (wyst. w Polsce 1955), liczne komedie. Lope de Vega jest również autorem utworów lirycznych (zbiór La Vega del Parnaso, 1637), eposu heroikomicznego La Gatomaquia (1634), opowieści La Dorotea (1632), romansu pasterskiego La Arcadia (1598), nowel oraz utworów historycznych i moralizatorskich.

Znany z licznych romansów, osadzony w więzieniu, sprawca porwania kobiety (Donii Izabeli de Urbina Alderete y Cortinas) Lope de Vega w wieku 54 lat związał się na stałe z 26-letnią Martą de Nevares. Zmarła ona po 16 latach współżycia, wcześniej tracąc wzrok, w końcu popadając w obłęd. U schyłku życia Lope de Vega został więc bez najbliższej rodziny. Jego dzieci odziedziczyły po nim wady młodości - beztroskę i zamiłowanie do podbojów sercowych oraz przygód; jedna z córek, Marcela, chcąc skryć się przed światem z powodu szaleństw ojca, zamknęła się w klasztorze.

Po śmierci dramaturga jego wierny przyjaciel, hrabia de Sessa, urządził mu wspaniały pogrzeb, na prośbę Marceli orszak pogrzebowy przeszedł pod murami klasztoru: "Obecni ze wzruszeniem widzieli w zakratowanym oknie zalaną łzami twarz córki wielkiego zmarłego". Został pochowany w kościele św. Sebastiana w Madrycie. Pod koniec XVIII w. jego grobowiec uległ zniszczeniu w trakcie przebudowy świątyni - śladów grobu Lope de Vegi do dziś nie odnaleziono. (Lope de Vega Owcze źródło, opr. M. Strzałkowska).