Właściwie Philippo Buonaccorsi. Włoski humanista i pisarz tworzący w języku łacińskim. Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. Pragnąc pozostać wiernym obyczajowości swej epoki, przybrał nazwisko greckiego poety, żyjącego w latach ok. 310 - ok. 245 p.n.e. Kallimacha z Cyreny. Początkowo przebywał w Wenecji, potem udał się do Rzymu, gdzie był sekretarzem kardynała Bartolomeo Roverelli oraz wszedł w skład członków tzw. Akademii Rzymskiej, którą kierował Pomponius Laetus. Członkowie Akademii byli przeciwnikami Kościoła, przedmiotem ich badań była pogańska starożytność. Oskarżony o udział w spisku przeciw papieżowi Pawłowi II, w 1468 r. Kallimach musiał uciekać z Rzymu i chronić się poza granicami kraju, na Sycylii, Peloponezie, Krecie, Cyprze, Chios, w Bizancjum, jednak nigdzie nie był dobrze widziany. Do Polski przybył na przełomie lat 1469-1470. Na początku przebywał na dworze arcybiskupa lwowskiego Grzegorza z Sanoka w Dunajowie pod Lwowem, który roztoczył nad nim opiekę i został jego mecenasem. W tym czasie tworzył wiele elegii miłosnych i utworów poetyckich. W dowód wdzięczności za gościnę u biskupa w 1476 r. napisał w języku łacińskim biografię pt. Vita et mores Gregorii Sanocei.

W 1472 r. Kallimach przeniósł się do Krakowa. Został wykładowcą na Akademii Krakowskiej. Razem z Konradem Celtisem założył pierwsze literackie towarzystwo, zorganizowane na wzór sympozjów platońskich, działające w latach ok. 1489 - ok. 1491, tzw. Sodalitas Litteraria Vistulana. Od ok. 1474 r. przebywał na dworach króla Kazimierza Jagiellończyka, gdzie pełnił obowiązki sekretarza i guwernera jego młodszych synów, oraz Jana I Olbrachta. Przebywając na dworze Jagiellonów dał się poznać jako aktywny działacz polityczny i dyplomata. Odbywał liczne podróże dyplomatyczne, m.in. do Rzymu, Konstantynopola i Budy. Jego mecenasami byli wówczas biskupi: Zbigniew Oleśnicki (młodszy) i Piotr z Bnina.

Jeszcze przed przybyciem do Polski Kallimach tworzył elegie, epigramaty i wiersze okolicznościowe. Podczas pobytu na dworach polskich władców również uprawiał te gatunki, ponadto stworzył dzieło Rhetorica (powst. ok. 1476), pisma filozoficzne, np. Quaestio de daemonibus (powst. ok. 1484-85), De peccato, Praefatio in Somniarium Leonis Tusci (1495), pisma historyczne i polityczne w zbiorze O królu Władysławie, czyli o klęsce warneńskiej (1518), przypisywane mu Rady Kallimachowe (rękopisy od XVI w.), cykl epigramatów i erotyków Fannietum (1470-71) i in.