Współczesny prozaik, poeta i publicysta. Urodził się w Radoszynie koło Mińska Mazowieckiego, w rodzinie żydowskiej. Jego dzieciństwo przypadło na lata II wojny światowej. Ukrywał się wówczas w Warszawie, potem na Podlasiu. Do szkoły średniej uczęszczał w Łodzi. W latach 1954-58 studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1959 r. związał się jako aktor z Teatrem Żydowskim w Warszawie. W tym samym roku (1959) debiutował na łamach "Współczesności" opowiadaniem Ekipa "Antygona". Pierwszy zbiór opowiadań w formie książkowej opublikował w 1963 r.

W 1967 r. pisarz wyemigrował z Polski i zamieszkał na stałe w Stanach Zjednoczonych. Tam podjął studia slawistyczne na University of California w Los Angeles, które ukończył w 1971 r. Nawiązał współpracę z rozgłośnią radiową "Głos Ameryki" oraz emigracyjnymi pismami literackimi, m.in. z "Ameryką".

Jest laureatem wielu nagród, m.in. w 1966 r. otrzymał nagrodę im. Kościelskich, w 1975 r. - nagrodę "Wiadomości" za powieść Życie ideologiczne, a w 1990 r. - nagrodę im. Jurzykowskiego.

W swej twórczości Grynberg porusza głównie tematykę żydowską, rozwija wątki autobiograficzne. Interesuje go m.in. tragiczny los Żydów podczas okupacji niemieckiej, a także problem związany z ciągłym poszukiwaniem narodowej tożsamości w czasach współczesnych. W dorobku literackim pisarza znalazły się zbiory poezji Święto kamieni (1964), Antynostalgia (1971), Wiersze z Ameryki (1980), Po zmartwychwstaniu (1982), Wśród nieobecnych (1983), Pomnik nad Potomakiem (1989), Wróciłem: wiersze wybrane z lat 1964-89 (1991); powieści Żydowska wojna (1965), Zwycięstwo (1969), Życie ideologiczne (1975), Życie osobiste (1979), Życie codzienne i artystyczne (1980), Kadisz (1987); opowiadania Szkice rodzinne (1990); zbiór esejów Prawda nieartystyczna (1984); opowieść dokumentalna Dzieci Syjonu (1994) i in.