Pisarz francuski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli twórczości realistycznej. Urodził się w Rouen. Jego ojciec był chirurgiem, dyrektorem szpitala miejskiego. Był człowiekiem surowym, wychowywał dzieci (Achillesa, Gustawa i Karolinę) na przeciętnych obywateli. Nie akceptował wcześnie ujawnionych literackich zainteresowań syna.

Flaubert już od 13 roku życia zaczął pisać powieści. Gdy miał 17 lat, stworzył pierwszy większy utwór autobiograficzny. W 1840 r. zdał maturę, odbył podróż na Korsykę i w Pireneje, a następnie rozpoczął studia prawnicze w Paryżu. Nie przykładał się jednak do nauki i ostatecznie porzucił studia w 1844 r. Po śmierci ojca przeniósł się wraz z matką do Croisset pod Rouen w Normandii, żył z renty i poświęcił się literaturze. Zwano go "pustelnikiem z Croisset", gdyż unikał towarzystwa i pracował po szesnaście godzin dziennie, narzucając sobie wielką dyscyplinę twórczą (bywało, że nad jedną stroną swego dzieła spędzał kilka dni, dbając o odpowiedni styl i właściwy dobór słów). Do najbliższego grona jego przyjaciół należeli: towarzyszka życia pisarza - Luiza Colet, Ludwik Bouilhet - poeta i dramaturg, Iwan Turgieniew - pisarz rosyjski i Guy de Maupassant, młody prozaik. Flaubert odbywał nieliczne podróże: z rodziną do Włoch i Szwajcarii, z przyjacielem po Turenii i Bretanii, także z przyjacielem w latach 1849-51 na Bliski Wschód. Po tej podróży uznał, że jego młodość skończyła się i odtąd bez reszty poświęcił się pisarstwu. W 1851 r. rozpoczął pracę nad Panią Bovary, którą ukończył w 1856 r. Powieść została wydana drukiem 30 IV 1857 r. Dzięki temu dziełu pisarz odniósł wielki sukces literacki. W 1862 r. została wydana powieść historyczna Salambo, w 1869 r. - Szkoła uczuć, a w 1877 r. - Trzy opowieści.

Oprócz powieści pozostało po nim jeszcze jedno dzieło: zebrana w 9 tomach korespondencja (Listy), jeden z najciekawszych dokumentów intelektualnych. Flaubert jest uważany za najwybitniejszego przedstawiciela francuskiego realizmu i naturalizmu.

Od 31 stycznia do 7 lutego trwał proces Flauberta o obrazę moralności po ukazaniu się kilku odcinków powieści Pani Bovary. Pisarz został uniewinniony i powieść ukazała się w wydaniu książkowym. Prokurator twierdził na procesie, że "powieść jest apologią cudzołóstwa i może zdeprawować kobiety zamężne, rekomendując im, jako ratunek od nudnych mężów, zdrady małżeńskie. W powieści nie ma ani jednego pozytywnego bohatera, który by należycie piętnował postępowanie bohaterki i opowiedział, jak wspaniały jest ustrój Drugiego Cesarstwa, jak dostatnie i moralne jest życie jego obywateli" (B. Reizow, Flaubert).