Właściwie Józef Teodor Konrad Korzeniowski Pisarz angielski polskiego pochodzenia. Urodził się 3 XII 1857 r. w Berdyczowie na Ukrainie. Ojciec Apollo był poetą, dramaturgiem, tłumaczem i działaczem niepodległościowym. Matka - Ewa z Bobrowskich była siostrą Stefana Bobrowskiego, który w 1863 r. stał na czele rządu powstańczego. Korzeniowscy należeli do warstwy szlacheckiej, ale zubożałej. Rodzina straciła majątek w wyniku represji po powstaniu 1830 r. Apollo gospodarował w dzierżawionym majątku koło Berdyczowa. Po nieudanej próbie ziemiańskiej egzystencji przeniósł się do Warszawy i zaangażował w działalność spiskową, co doprowadziło do jego aresztowania w 1861 r.

Po siedmiu miesiącach więzienia udał się na zesłanie wraz z żoną i czteroletnim synkiem do Wołogdy. Po złagodzeniu wyroku rodzina zamieszkała w Czernihowie koło Kijowa, gdzie 11 IV 1865 r. Ewa zmarła na gruźlicę. W 1867 r. Apollo z synem wrócił do Polski, a 23 V 1869 r. zmarł w Krakowie, również na gruźlicę. Jedenastoletnim chłopcem zajął się wuj - Tadeusz Bobrowski.

Edukacja chłopca była niesystematyczna: z powodu słabego zdrowia i zesłania nie chodził do szkoły, uczyli go rodzice i prywatni nauczyciele, ale od 5 roku życia dużo czytał i opanował kilka języków. W wieku czternastu lat poczuł chęć wyruszenia na morze, a wuj po kilku latach sprzeciwu uległ marzeniom chłopca. Tak więc 15 X 1874 r., na kilka tygodni przed ukończeniem siedemnastu lat, Korzeniowski wyjechał z Krakowa do Marsylii i rozpoczął pracę w zawodzie marynarza.

We Francji spędził 4 lata, pływając na żaglowcach do Indii Zachodnich i do portów Morza Karaibskiego. W lipcu 1878 r. zaciągnął się na statek angielski. Pływał na Daleki Wschód i do Australii, zdawał kolejne egzaminy na drugiego, potem pierwszego oficera, a w końcu w 1886 r. zdobył świadectwo kapitana brytyjskiej marynarki handlowej. W tym też roku otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Pływał przeważnie na żaglowcach, które w tym czasie były już zastępowane parowcami, więc często miał trudności z dostaniem pracy. Tylko raz (styczeń 1888 - marzec 1889) dowodził statkiem "Otago". W 1890 r. dostał pracę w Kongu belgijskim, ale po kilku miesiącach porzucił ją i ciężko chory wrócił do Anglii. W 1894 r. służył na statku po raz ostatni.

Przez poprzedzające tę decyzję pięć lat pisał swą pierwszą powieść Szaleństwo Almayera. Ukazała się ona 29 IV 1895 r. pod nazwiskiem Josepha Conrada. W tym też czasie zmarł wuj Tadeusz i zostawił mu niewielki spadek, który na pewien czas zapewnił pisarzowi niezależność materialną. 24 III 1896 r. ożenił się z Jessie George, miał z nią dwóch synów: Borysa (ur. 1898) i Johna (ur. 1906). Osiadł na wsi, z dala od miast i poświęcił się całkowicie pisarstwu.

W marcu 1896 r. wydał Wyrzutka. Pisał nowele, m.in. Idioci, Placówka postępu, Laguna. Druga powieść Murzyn z załogi Narcyza ukazała się w 1897 r. (sierpień). Mimo sukcesu powieści Conrad borykał się z kłopotami finansowymi, pożyczał na prawo i lewo, dręczyły go wyrzuty sumienia, bo nie dotrzymywał terminów, co z kolei utrudniało pisanie.

Lata 1897-98 to okres zastoju twórczości. W ciągu całego roku 1898 napisał tylko nowelę Młodość, ale w 1899 powstało Jądro ciemności i zaczął pisać Lorda Jima. Powieść ukazała się w 1900 r. Następnie wydane zostały: Nostromo (1904), Tajny agent (1907), W oczach Zachodu (1911), Zwycięstwo (1915), Smuga cienia (1917).

Do 1913 r. wciąż, mimo sławy, borykał się z kłopotami materialnymi. Pisał powoli, często chorował. Napisał 13 powieści, 28 nowel oraz 3 tomy szkiców i wspomnień. W 1914 r. odwiedził wraz z rodziną Polskę, gdzie zastał go wybuch wojny. Zmarł na atak serca w Bishopsbourne. Po śmierci wydano tom szkiców i dwie nie dokończone powieści.

Paul Valéry pisał o Conradzie: "mówił po francusku z dobrym akcentem prowansalskim, natomiast po angielsku z akcentem okropnym, który mnie wydawał się okropnie zabawny. Być wielkim pisarzem w języku, którym włada się tak fatalnie - to niezwykłe i bardzo oryginalne" (A. Maurois Magicy i logicy).