Tadeusz Borowski urodził się w Żytomierzu na Ukrainie. Jest więc jednym z Kolumbów, po-kolenia twórców, dla których najważniejszym życiowym doświadczeniem była II wojna światowa. Borowski w roku 1932 wraz z rodziną osiadł w Warszawie, tam też uzyskał maturę na tajnym komplecie liceum im. T. Czackiego (w roku 1940). Po maturze studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim, pracując równocześnie jako magazynier. W grudniu 1943 r. został aresztowany i - poprzez więzienie na Pawiaku - trafił do obozu w Oświęcimiu, gdzie nosił numer 119 198. Z Oświęcimia został w 1944 r. przetransportowany do Natzweiler-Daumergen, a później do Dachau-Allach, gdzie przebywał do wyzwolenia przez armię amerykańską (1 V 1945 r.). Do kraju wrócił w roku 1946, ukończył studia i rozpoczął pracę literacką. W latach 1949-51 pracował w Polskim Biurze Informacji Prasowej w Berlinie. Zaakceptował komunizm i opowiedział się po stronie nowego ustroju, jednak ostatecznie nie udało mu się odnaleźć w nowej, powojennej rzeczywistości - zmarł śmiercią samobójczą.

Jest autorem tomików poezji: Gdziekolwiek ziemia (1942 - konspiracyjnie), Imiona nurtu (1945); opowiadań: Dzień na Harmenzach oraz Proszę państwa do gazu (1946 w miesięczniku "Twórczość"), U nas w Auschwitzu... i Ludzie, którzy szli (w tomie zbiorowym Byliśmy w Oświęcimiu - 1946), cykle opowiadań: Pożegnanie z Marią (1948) i Kamienny świat (1948).