Pseudonimy Elpidon i Załęga. Komediopisarz, prozaik, publicysta i poeta. Urodził się w Krakowie. Brał udział w konspiracji na terenie Galicji, co przypłacił kilkumiesięcznym więzieniem. W latach 1865-66 przebywał w Warszawie, po powrocie do Krakowa prowadził kronikę felietonową w "Tygodniku Krakowskim".

W latach siedemdziesiątych zbliżył się do pozytywistów, a bohaterem jego utworów stał się bohater pracy organicznej. Lata osiemdziesiąte przyniosły zmiany w jego twórczości, nasilił się krytycyzm wobec rzeczywistości, osłabła tendencyjność i rola bohatera pozytywnego. Z tego okresu pochodzi najlepsza powieść Bałuckiego Pan burmistrz z Pipidówki (1887). Pojawił się również nurt twórczości humorystycznej, który reprezentuje tom nowel Typy i obrazki krakowskie (1881), oraz komedie: Grube ryby (1881) Dom otwarty (1883), Klub kawalerów (1890). Bałucki jest autorem wiersza Dla chleba, rozpowszechnionego jako piosenka pt. Góralu, czy ci nie żal.

Kłopoty pisarskie, osamotnienie, krytyki ze strony modernistów wzmogły pogłębiającą się depresję pisarza i przyczyniły się do jego samobójstwa.