Współczesny pisarz polski. Urodził się w Warszawie. Jego ojciec

prowadził sklep kolonialny. Po ukończeniu studiów polonistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, debiutował w 1932 r. na łamach dziennika "ABC" opowiadaniem Kłamstwa. W latach 1935-37 współpracował z czasopismem "Prosto z mostu". W czasie okupacji uczestniczył w życiu konspiracyjnym. Po wojnie mieszkał początkowo w Krakowie, a następnie do końca życia w Warszawie. W latach 1946-47 Andrzejewski był prezesem krakowskiego Oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich, w późniejszych latach redaktorem naczelnym "Przeglądu Kulturalnego", posłem na Sejm, wiceprezesem Związku Literatów Polskich. Pisarz współpracował z miesięcznikiem "Twórczość" i tygodnikiem "Literatura".

Twórczość Andrzejewskiego przechodziła różne etapy. W okresie międzywojennym pisarz występował z pozycji katolika-moralisty, wydał zbiór opowiadań Drogi nieuniknione (1936) oraz powieść Ład serca (1938), która przyniosła mu sławę i Nagrodę Młodych Polskiej Akademii Literatury. Problematyka moralna i egzystencjalna pojawiła się również w opowiadaniach pisanych w czasie wojny i okupacji: Noc (1945), Przed sądem (1941), Wielki Tydzień (1943), Apel (1942).

Pierwszym powojennym utworem Andrzejewskiego był Popiół i diament (1948). W okresie socrealizmu Andrzejewski stał się jednym z czołowych pisarzy i publicystów, tworzących w duchu marksistowskim. Wydał wtedy publicystyczny zbiór Partia i twórczość pisarza (1952) oraz satyryczno-filozoficzną powiastkę Wojna skuteczna, czyli opis bitew i potyczek z Zadufkami (1953). Po okresie stalinizmu twórczość pisarza weszła w fazę kryzysu artystyczno-ideowego. W 1955 r. ukazał się zbiór opowiadań Złoty lis. Rozrachunkowymi utworami są wydane w 1957 r. metaforyczne Ciemności kryją ziemię oraz Bramy raju (1960). Wydarzeniem literackim stał się odczytywany jako powieść z kluczem utwór Idzie skacząc po górach (1963), zawierający krytykę środowisk intelektualno-artystycznych. W 1962 r. Andrzejewski napisał Apelację, a w 1970 ukończył powieść Miazga, która oficjalnie ukazała się dopiero w 1982 r. Ostatni wydany za życia pisarza utwór to opowieść Nikt (1983), której bohaterem jest mitologiczny Odyseusz. Utwory Andrzejewskiego doczekały się licznych przekładów i filmowych adaptacji (m.in. Andrzeja Wajdy Popiół i diament z 1958 oraz Wielki Tydzień).