określano tak sytuację międzynarodową po zakończeniu II wojny światowej. Związana była z rozpadem koalicji antyhitlerowskiej, załamaniem się uzgodnień z konferencji Wielkiej Trójki i polaryzacją stosunków międzynarodowych. Miejsce dialogu zastąpiła wrogość i praktycznie zerwane zostały stosunki pomiędzy USA a ZSRR (Zachód - Wschód). Sytuacja ta trwała aż do 1955 r. do szczytu Wielkiej Trójki w Genewie (18 VII), kiedy to w stosunkach Wschód - Zachód nastąpiło odprężenie.

Zimna wojna to okres balansowania na granicy wojny, wyścigu zbrojeń, rywalizacji o rozszerzenie swojej strefy wpływów i agresywnej propagandy obu stron. To stan permanentnego napięcia pomiędzy krajami przeciwstawnych bloków politycznych, kiedy to żadna ze stron nie podejmowała negocjacji, ale też nie decydowała się na wojnę. Niektórzy historycy twierdzą, że zakończyła się ona dopiero z rozpadem ZSRR (1991 r.)

Przejawami polityki zimnowojennej były: kryzysy berlińskie (m.in. wzniesienie muru berlińskiego), wojna koreańska, wojny domowe w Grecji i Chinach, stalinizacja państw Europy Wschodniej i Środkowej. Pod pretekstem obrony przed ewentualną agresją przeciwnika powstały: NATO i Układ Warszawski. Zupełnie przerwano wymianę kulturalną, turystyczną i gospodarczą pomiędzy państwami bloków, a kontakty dyplomatyczne było symboliczne i bardzo oficjalne. Obie strony oskarżały się o zamiary agresji, a siebie przedstawiały jako jedynego gwaranta pokoju. W krajach komunistycznych nastąpiła wtedy kulminacja stalinizmu, na natomiast Zachodzie - fala szpiegomanii.