organizator osad, jakie zakładano w Polsce w XII i XIII w. na tzw. prawie niemieckim. Pośredniczył on w zawieraniu umowy miedzy właścicielem gruntu a osadnikami, a na polecenie właściciela werbował też osadników. Po założeniu osady reprezentował w niej interesy właściciela, zostając najczęściej sołtysem bądź wójtem. Zasadźcy rekrutowali się zarówno spośród przybyszów, jak i z miejscowych mieszczan i drobnego rycerstwa.