dominikanin, największy autorytet teologiczny w XIII w., wykładowca na Sorbonie. Z pochodzenia był Włochem. Jego największe osiągnięcie to wyróżnienie z filozofii Arystotelesa idei możliwych do przyjęcia przez chrześcijaństwo. Wykorzystał on tę filozofię do wyjaśnienia posłannictwa chrześcijańskiego, ale traktował ją tylko jako wstęp do teologii. Choć uznawał i doceniał wartość poznania rozumowego, twierdził jednak, że musi ono ustąpić wobec objawienia. Spośród dzieł Tomasza z Akwinu najsłynniejsze to Summa theologiae - świetna wykładnia filozofii scholastycznej. Jego mistrzem był niemiecki dominikanin Albert Wielki. W 1323 r. Tomasz został kanonizowany, a w 1567 r. ogłoszony Doktorem Kościoła.