zdając sobie sprawę z zagrożenia, jakie dla Rzymu niosło postępujące ubożenie chłopów oraz rozwój niewolnictwa, bracia Grakchowie chcieli uzdrowić stosunki agrarne oraz zmienić strukturę społeczną państwa.

Korzystając z urzędu trybuna ludowego Tyberiusz Grakchus przeprowadził w 133 r. p.n.e. ustawę ograniczającą możliwość posiadania ziemi państwowej do maksymalnie 500 jugerów (juger - miara powierzchni ziemi równa ok. 2518 m2). Nadwyżki, które powstały po podziale ziemi według tych zasad, zostały przekazane na fundusz rolny, z którego przyznawano ziemię obywatelom nie posiadającym gruntów. Wywołało to ogromne protesty wśród nobilów, którzy doprowadzili do zamieszek. W ich wyniku zginął Tyberiusz Grakchus.

W 123 r. p.n.e. jego dzieło postanowił kontynuować Gajusz Grakchus, który dążył do osłabienia pozycji senatu, by móc przeprowadzić następujące reformy: sprzedaż po zaniżonej cenie zboża dla proletariatu, nadanie pełnoprawnego obywatelstwa rzymskiego mieszkańcom Italii i inne. Oskarżono go o dążenie do tyranii i uznano za wroga republiki. Widząc klęskę swoich reformatorskich planów, popełnił samobójstwo.

Konsekwencją działalności Grakchów był podział społeczeństwa rzymskiego na dwa obozy: optymatów (zwolenników senatu i przeciwników demokratyzacji ustroju) i popularów (dążących do obalenia władzy senatu i wysunięcia na pierwszy plan ludu).