historyk, ekonomista, polityk prawicowy. Był absolwentem paryskiej Szkoły Nauk Politycznych oraz studiów historycznych na Sorbonie i agronomicznych w Halle. W latach 1905-12 był z ramienia endecji posłem do Dumy rosyjskiej. W 1913 r. został wiceprezesem Centralnego Towarzystwa Rolniczego. W 1914 r. rozpoczął działalność w Centralnym Komitecie Obywatelskim w Warszawie, za co został w 1915 r. uwięziony przez Niemców. W niepodległej Polsce został ministrem rolnictwa (1918 r.), a rok później ministrem skarbu. Brał także udział w konferencji pokojowej w Paryżu. W 1920 r. pełnił przez pewien czas funkcję premiera (przełom czerwca i lipca). 3 lata później ponownie został ministrem skarbu, a po upadku rządów "Chjeno-Piasta" stanął na czele rządu pozaparlamentarnego. Dzięki przeprowadzonym reformom (patrz: reformy Grabskiego) ustabilizował polską gospodarkę - utworzył Bank Polski oraz przeprowadził reformę walutową. Ustąpił z funkcji premiera w grudniu 1925 r. Po wycofaniu się z życia politycznego zajmował się pracą naukową w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, której rektorem był w latach 1926-28. W następnych latach (1928-34) był prezesem Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich, założył też Instytut Socjologii Wsi (1936 r.). Był autorem wielu prac naukowych.