we Włoszech (głównie w Wenecji) dzielnice miasta zamieszkane przez Żydów lub inne mniejszości narodowe lub religijne. Z czasem zaczęto tak nazywać dzielnice żydowskie, które zaczęły powstawać w Europie Zachodniej najpierw dobrowolnie, a później przymusowo na przełomie XII i XIII w. Zatwierdził je niejako sobór laterański IV (1215 r.), który nakazał Żydom zamieszkać w osobnych dzielnicach i ubierać się w określony strój. Przestrzegania tych nakazów pilnowały żydowskie władze, tzw. kahały.

W okresie II wojny światowej getta żydowskie zakładali hitlerowcy. Dzielnice takie były specjalnie odizolowane od reszty miasta, by uniemożliwić Żydom kontakt ze światem zewnętrznym i ewentualną ucieczkę. Otaczały je wysokie mury. Taka koncentracja Żydów miała ułatwić akcję ich całkowitej zagłady i była swoistym okresem przejściowym między wolnością a śmiercią.