jednostka administracyjno-polityczna utworzona przez Hitlera na mocy dekretu z 12 X 1939 r. na terytorium ziem polskich nie wcielonych bezpośrednio do III Rzeszy. Powierzchnia G.G. zajmowała 95 tys. km2 i zamieszkiwana była przez ok. 12 mln Polaków. Generalnym gubernatorem został Hans Frank (podlegał bezpośrednio Hitlerowi), który obrał sobie na siedzibę Zamek Królewski na Wawelu. G.G. podzielono na 4 dystrykty: krakowski, lubelski, radomski i warszawski. 1 VIII 1941 do G.G. włączono tereny byłej Galicji (dystrykt lwowski). Wówczas obszar G.G. wynosił 145 tys. km2 zamieszkany przez 16,6 mln mieszkańców.

Terytorium to miało stanowić zaplecze ekonomiczne dla hitlerowskich Niemiec, a mieszkającym tutaj Polakom przypisano rolę niewolników (podludzi) pracujących na rzecz III Rzeszy. Obowiązkiem pracy objęci byli wszyscy pomiędzy 14 a 60 rokiem życia. Realizując założenia Generalnego Planu Wschodniego prowadzono eksterminację ludności poprzez masowe aresztowania, rozstrzeliwania, fizyczną likwidację ludności żydowskiej w obozach masowej zagłady, wysyłanie Polaków do obozów koncentracyjnych. Po zakończeniu wojny obszar ten miał być zasiedlony przez Niemców, a Polacy (którzy jeszcze przeżyją) wysiedleni na Syberię.