generał i dyktator hiszpański. Zdobył dużą popularność, tłumiąc powstanie antyhiszpańskie w Maroku w latach 1923-27. Stało się to odskocznią do jego dalszej kariery wojskowej i politycznej. W 1933 r. został szefem sztabu generalnego armii hiszpańskiej. Kiedy w 1936 r. w wyborach do Kortezów zwyciężył Front Ludowy (blok socjalistów i komunistów) Franco postanowił przejąć rządy na drodze zamachu stanu, gdyż jako sympatyk faszyzmu nie chciał dopuścić komunistów do władzy. Doprowadziło to do wojny domowej w Hiszpanii, która zakończyła się dopiero w marcu 1939 r. Franco zwyciężył w tej wojnie dzięki pomocy militarnej zaoferowanej przez Hitlera i Mussoliniego. W Hiszpanii rozpoczął się okres dyktatury faszystowskiej. W czasie II wojny światowej ogłosił, że Hiszpania zajmuje neutralne stanowisko w sporze, ale w rzeczywistości sprzyjał państwom osi. Jednocześnie przekształcał Hiszpanię w państwo totalitarne: zlikwidował wszelką opozycję, rozwiązał związki zawodowe. Jedyną legalną organizacją była faszystowska Falanga, której Franco przewodniczył. W 1947 r. ogłosił powrót monarchii w Hiszpanii, ale jednocześnie mianował sam siebie dożywotnim regentem, pełnił też funkcję premiera i szefa armii. W 1969 r. desygnował na swojego następcę księcia Juana Carlosa, a 4 lata później zrezygnował z funkcji premiera - nadal jednak pełnił obowiązki głowy państwa. Przed śmiercią przygotował jednak w Hiszpanii odpowiedni grunt do przekształcenia rządów dyktatorskich w demokratyczne.