co prawda sformułował ją Michaił Susłow, ale Breżniew ją zaakceptował i twardo realizował. Powstała w sierpniu 1968 r. w celu usprawiedliwienia interwencji zbrojnej wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji, by zakończyć tzw. "praską wiosnę".

Doktryna ta to teza o ograniczonej suwerenności państw socjalistycznych oznaczająca możliwość interwencji zbrojnej innych państw socjalistycznych, gdyby zostały naruszone "podstawy ustroju socjalistycznego" w którymś z państw członkowskich Układu Warszawskiego. Breżniew twierdził, że nadrzędnym celem jest budowa światowego komunizmu, a dopiero później działanie na rzecz swego narodu. Ta ograniczona suwerenność polegała na tym, że to Breżniew decydował, czy polityka danego kraju nie szkodzi światowemu komunizmowi. Zakładał, że ZSRR nie może ustąpić ze swoich stref wpływów, ale powinien je rozszerzać.

Funkcjonowanie doktryny Breżniewa można podzielić na dwa etapy: dyscyplinowanie krajów socjalistycznych (Czechosłowacja, Polska), a następnie światowa ekspansja (Afganistan, Salwador, Angola).