przemieszczanie się ludności. Polegają na zmianie miejsca zamieszkania na stałe lub na pewien okres. Głównymi przyczynami ruchu wędrówkowego ludności są:

Migracje dzieli się na zewnętrzne i wewnętrzne.Migracje zewnętrzne to przemieszczanie się ludności pomiędzy różnymi krajami.

Przykładami największych migracji starożytności i średniowiecza są:

Nowym impulsem do masowych migracji zewnętrznych były wielkie odkrycia geograficzne. Zapoczątkowana została wówczas trwająca przez wiele wieków ekspansja ludności europejskiej (głównie Portugalczyków, Hiszpanów i Anglików) do Ameryki Północnej i Południowej, Australii i Nowej Zelandii. Znaczącym ruchem migracyjnym w tamtych czasach był także wywóz murzyńskich niewolników z Afryki do obu Ameryk.

W XIX i XX wieku głównym celem migracji były Stany Zjednoczone, a następnie Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Brazylia, Argentyna, Wenezuela i Afryka Południowa. Szczyt tych migracji przypadł na pierwszą dekadę XX wieku.

Po II wojnie światowej migracje do Stanów Zjednoczonych zdominowali Azjaci - głównie Chińczycy i Japończycy. Współcześnie obok Ameryki Północnej głównym regionem imigracyjnym jest Europa Zachodnia. Migruje do niej ludność z Europy Wschodniej oraz dawnych kolonii afrykańskich i azjatyckich.

Migracje wewnętrzne zachodzą w granicach danego kraju. Przykładami tego typu migracji mogą być: