H. Sienkiewicz Szkice węglem, bohater drugoplanowy, pisarz gminny we wsi Barania Głowa

Wygląd: Brak informacji w utworze

Życiorys: Zołzikiewicz ukończył szkołę w Osłowicach, "stołecznym mieście powiatu osłowieckiego, w którym to powiecie leżała i Barania Głowa", uczestniczył w powstaniu styczniowym. W momencie trwania akcji pełnił funkcję pisarza gminnego we wsi Barania Głowa

Charakterystyka: To odrażająca postać - niechlujny, nieuczciwy, pełen tupetu, wykorzystuje swoje stanowisko dla osobistych celów. Uważa się za człowieka wykształconego, sprytnego, stawia przed sobą wysokie cele - liczy na małżeństwo z córką dziedzica Skorabiewskiego, Jadwigą. Bywa we dworze, gdzie wszyscy śmieją się z niego za plecami. Nikt jednak otwarcie go nie krytykuje, bo i dziedzic korzysta czasem z jego usług w sprawach z mieszkańcami wsi. Wolny czas spędza na czytaniu romansów. To człowiek ograniczony i zły. Dla kaprysu rujnuje życie rodziny Rzepów. Nawet po tragedii nie czuje się winny. Śmierć kobiety, rozpacz jej męża nie zrobiły na Zołzikiewiczu żadnego wrażenia

Bohater bez skrupułów wykorzystuje swoją wiedzę na temat mieszkańców wsi. Rzepa tylko dlatego czuje przed nim respekt, że pisarz zna jego przeszłość - pomaganie powstańcom. Zna podstawowe przepisy, więc udaje mu się namówić wójta, by z nim współdziałał. Jedynie właściciel Małych Postępowic, pan Floss, jawnie okazuje Zołzikiewiczowi lekceważenie, ale nie stać go na przeprowadzenie zmian i ukrócenie samowoli pisarza

Rola w utworze: Zołzikiewicz jest postacią zdecydowanie negatywną, ukazaną w sposób karykaturalny. Choć Sienkiewicz opisuje tę postać z ironią, drwiną i lekceważeniem, działanie Zołzikiewicza prowadzi do prawdziwej tragedii. Wstrząsające jest to, że czytelnik pozostaje ze świadomością, iż w Baraniej Głowie nic nie ulegnie zmianie, Rzepowie nie są ostatnimi, których Zołzikiewicz skrzywdzi swoją bezmyślnością