J. Andrzejewski Bramy raju, nie występuje w powieści, ale jest inicjatorem wydarzeń i ich kluczową postacią. Hrabia, pan na zamkach Chartres i Blois. Był rycerzem krzyżowym, uczestniczył w wieku dwudziestu lat w czwartej wyprawie, która skończyła się złupieniem Konstantynopola. Przybrany ojciec Aleksego Melissena

Wygląd: brak informacji w utworze

Życiorys: Ludwik jest mordercą rodziców Aleksego, a potem jego opiekunem i kochankiem. Przyznaje się Aleksemu do swej zbrodni. Następnie, chcąc odkupić swoje winy, buduje katedrę w Chartres i pragnie wyzwolić grób Chrystusa. Kolejnym problemem hrabiego są jego skłonności homoseksualne. Gdy Aleksy skończył czternaście lat, hrabia go uwiódł. Potem zakochał się w Jakubie i odtrącił Aleksego. Pragnie, by Jakub pozostał niewinny i wyzwolił grób Chrystusa, gdyż wierzy, że tylko niewinne dzieci mogą tego dokonać. Bojąc się swych homoseksualnych skłonności, popełnia samobójstwo w nurtach Loary

Charakterystyka: Niezwykle skomplikowana postać, w której naturalne skłonności zmagają się z gorącą wiarą i pragnieniem dokonania wielkich czynów. Gdy wyprawa ruszyła, już nie żył, ale pojawia się w myślach i spowiedzi Aleksego, Jakuba i jest sprawcą całego zdarzenia. Jest postacią szarpaną wielkimi namiętnościami. Ma skłonności homoseksualne. Broni się przed tą stroną swej natury, wyjeżdżając za przykładem swych przodków na wyprawę krzyżową, która kończy się nie zdobyciem Jerozolimy, a rzezią Bizancjum. Czuje się rozgrzeszony już przez sam udział w krucjacie, morduje wielu ludzi, w tym rodziców Aleksego. Opamiętuje się na szczęście w porę, rozumie swój błąd i ratuje dziecko. Chcąc okupić zbrodnie, wychowuje Aleksego, ustanawia go swym dziedzicem i spadkobiercą. Jego uczucia do Aleksego są jednak mieszane: wciąż widzi w nim upostaciowanie własnych wyrzutów sumienia, a z drugiej strony, w miarę jak Aleksy dorasta, pożąda go. Nie może go kochać, a czyni go swym kochankiem, więc znowu łączy ich grzech, pogłębiający wyrzuty sumienia. Ludwik coraz częściej myśli, że nie ucieknie od swojej natury, od pamięci o swych grzechach, od siebie. Buduje katedrę w Chartres, by odkupić swe winy, a jednocześnie pogrąża się coraz bardziej w swej ciemnej miłości do młodych chłopców

Gdy poznaje Jakuba, też się w nim zakochuje, jak inni. Pragnie jednak, by to była czysta miłość, widzi w tym szansę odkupienia dla siebie. Zapowiada Aleksemu, że muszą się rozstać, planuje samobójstwo. Opowiada Jakubowi o Jerozolimie, która czeka na wyzwolenie, o grobie Chrystusowym, który mogą uwolnić z rąk niewiernych niewinne dzieci. Gdy udaje mu się natchnąć Jakuba myślą o misji, do której powołał go Bóg, ginie w nurtach Loary

Rola w utworze: Dzieje hrabiego z Vendôme są drogą do poznania samego siebie, pozbycia się złudzeń, że nie można uciec od swojej natury. Nie mógł się sam ze sobą pogodzić, dlatego wybrał śmierć