J. Słowacki Kordian, bohater główny i tytułowy; przedstawiciel romantycznego pokolenia, romantyczny młodzieniec, podróżnik, bojownik o wolność swojego narodu

Wygląd: delikatny, przystojny, młody mężczyzna

Życiorys: W I akcie jest to 15-letni chłopiec, cierpiący na "chorobę wieku", która w dramacie nosi miano "jaskółczego niepokoju". Kordian odczuwa apatię, nudę, niechęć do życia, które według niego jest bezsensowne i pozbawione celu. Przeżywa także nieszczęśliwą miłość do Laury, kobiety starszej od niego, która lekceważy jego uczucie. Kordian popada w różne, skrajnie odmienne nastroje ("Sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści"). Tego rodzaju stan duchowy prowadzi go w końcu do samobójstwa (nieudanego)

W akcie II Kordian to wędrowiec, który na ścieżkach świata zdobywa życiowe doświadczenie. Poznaje wartość kupionej za pieniądze miłości, stosunek papieża do tragedii Polaków ("Na pobitych Polaków pierwszy klątwę rzucę" - mówi głowa Kościoła, komentując możliwość walki narodowowyzwoleńczej). Kordian traci złudzenia, dojrzewa. Formuje się polski patriota, który będzie walczył o wolność ojczyzny. Akt II zakończony jest improwizacją na szczycie Mont Blanc, w czasie której Kordian przeżywa wewnętrzną przemianę. Chce zostać przywódcą, ale nie pragnie otrzymać, "rządu dusz" (jak Konrad), uważa, że ludzie powinni dobrowolnie mu się podporządkować. Ma poczucie własnej wyjątkowości, mówi: "Jam jest posąg człowieka - na posągu świata". W III akcie Kordian występuje w roli spiskowca, który podejmuje się zabić cara. Ten zamiar udaremnia jego własna słabość psychiczna (Strach i Imaginacja). Przeżywa głębokie załamanie. W końcu pragnie złożyć swe życie w ofierze ojczyźnie (zostaje na niego wydany wyrok śmierci). Nie znamy dalszych losów bohatera. Nie wiadomo, jaką rolę przewidział dla niego Słowacki w kolejnych częściach trylogii, którą zamierzał stworzyć

Charakterystyka: W akcie I typowy bohater werteryczny - przeżywa "ból świata", jest bierny, stroni od ludzi, w samotności cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości, wreszcie próbuje popełnić samobójstwo. W czasie podróży nabiera doświadczeń. Staje się dojrzalszy, bardziej pewny siebie, zaczyna rozumieć, do czego jest przeznaczony. Jako spiskowiec wykazuje się odwagą, konsekwencją w działaniu, bezkompromisowością. Niestety, w pałacu cara ogarniają go wątpliwości, okazuje się słaby psychicznie, niezdolny do czynu wbrew zasadom wiary chrześcijańskiej i kodeksu rycerskiego (skrytobójstwo)

Mimo to jest niezwykle odważny, skoro gotów jest sprostać próbie Konstantego - przeskoczenie konno przez rząd wojskowych z pikami, postawionymi na sztorc

Rola w utworze: jeden z polskich bohaterów romantycznych