J. Szaniawski Dwa teatry, bohater główny; człowiek po pięćdziesiątce, całkowicie oddany teatrowi "Małe Zwierciadło", hołdujący założeniom sztuki realistycznej. Jego hobby stanowi, prowadzona zgodnie z założeniami naukowymi, analiza snów. Dyrektor zakochany jest w jednej z aktorek, Lizelotcie. Uczucie nie ginie wraz ze śmiercią ukochanej. Wierność realizmowi w sztuce, naukowe podejście do świata oraz racjonalizm są zasłoną, za którą ukrywa się głęboka wrażliwość, uczuciowość i emocjonalizm

Bo Dyrektor to bardzo interesujący człowiek, o złożonej osobowości. Jest w nim jakby dwóch ludzi. Z jednej strony jest to: konsekwentny teoretyk sztuki, realista i racjonalista, uznający, że na scenie mają prawo zaistnieć wyłącznie sprawy prawdziwe, faktycznie istniejące, autentyczne. "Małe Zwierciadło" jest teatrem faktu, badającym reakcje ludzi w sytuacjach wyboru. Na scenie panuje weryzm i autentyzm. Z drugiej strony Dyrektora pasjonują senne marzenia, tajemnicze zakamarki ludzkiej duszy i podświadomości

Dyrektor bardzo zmienił się w czasie wojny. To, co dawniej wydawało się niemożliwe, stało się naprawdę. Dyrektor nie jest już taki pewny swoich przedwojennych założeń estetycznych. Wojna zburzyła ład i porządek etyczny świata, rzeczywistość przerosła ludzką wyobraźnię. Rzeczywistość prezentowana przez "Małe Zwierciadło" okazała się niepełna, albowiem pozbawiona była bardzo istotnego, metafizycznego wymiaru. Do głosu dochodzi Dyrektor Drugi - Dyrektor "Teatru Snów", drugie "ja" Dyrektora, jego drugie wcielenie