W. S. Reymont Chłopi, bohaterka drugoplanowa; żona Antka

Wygląd: Młoda, ładna kobieta. W czasie akcji powieści zmienia się odpowiednio do warunków, w jakich żyje i obowiązków, które na siebie bierze

Życiorys: Hanka jest żoną Antka, pochodzi z biednej rodziny, więc można przypuszczać, że Antek ożenił się z nią z miłości. Hanka też kocha męża, dlatego bardzo cierpi, patrząc na jego romans z Jagną. Wraz z mężem zostaje wypędzona z domu przez Macieja Borynę. Wtedy przeżywa czas próby i wielką przemianę. Przejmuje rolę głowy rodziny. Potem opiekuje się rannym Boryną, przejmuje gospodarstwo, pomaga innym, staje się we wsi wielkim autorytetem

Charakterystyka: Jest jedną z ciekawszych postaci kobiecych w literaturze polskiej, gdyż nie jest ani konwencjonalna, ani schematyczna. Na początku powieści jest nijaka. Maciej nie lubi jej i odnosi się do niej lekceważąco. Nie wiadomo, dlaczego pierworodny syn pierwszego we wsi gospodarza ożenił się z "dziadówką" Bylicówną, być może był to poryw serca. Ale z punktu widzenia lipczan małżeństwo to jest wielkim awansem Hanki, a więc kobieta nie dorasta do nowej roli, nie umie się w niej znaleźć, po prostu źle się czuje w domu Borynów

Zmienia się zasadniczo pod wpływem nieszczęścia. Wygnanie Antków z domu ojca, bieda i zdrada męża nie załamały jej, a wprost przeciwnie - zahartowały. Jak sama mówi: "Bieda łacniej przekuwa człowieka niźli kowal żelazo"

W Hance budzą się energia, ambicja i wola przetrwania. Zmienia się też jej stosunek do Antka. Wciąż go kocha; miłość, oddanie, podziw dla mężamotorem jej działania, ale już się go nie boi, umie mu ostro odpowiedzieć, wypomnieć krzywdy i Antek jej już nie bije, a ucieka z chałupy, dręczony wyrzutami sumienia. Postawa Hanki budzi podziw u teścia, który ofiaruje jej pomoc, a Hanka przyjmuje ją z godnością. Także z godnością przyjmuje wiadomość o jawnej już, od pożaru brogu, zdradzie Antka. Nie pomstuje, nie skarży się, nie narzeka. Dumna, wyniosła, odmieniona, "jakby ją kto z drzewa wyrzezał", mówi twardo do siostry: " - Tak się teraz czuję kiej wdowa, to juści, że już sama muszę się turbować o dzieciach i o wszystkim". Wykazuje się zaradnością i sprytem. Coraz częściej bywa u Boryny, który chętnie z nią rozmawia i zasięga jej rad. Po bitwie o las Hanka wprowadza się do domu chorego Macieja i obejmuje w nim rządy. Ujawnia talenty gospodarskie i organizacyjne, odsuwa Jagnę od wpływów na gospodarkę, dba o chorego, oszczędza i nie pozwala nic uszczknąć z majątku teścia i jego następcy, jej męża. Z niezaradnej i niechcianej synowej zmienia się w kobietę z rodu Borynów, zapobiegliwą i przedsiębiorczą. Rocho przynosi jej polecenia i słowa otuchy od męża. Hanka już nie czuje się zdradzaną, poniżaną żoną, jest gospodynią, partnerką męża, który podziwia jej zaradność i pracowitość. Nie wiadomo, czy Hanka odzyskała miłość męża, na pewno zdobyła jego szacunek

Rola w utworze: Hanka jest indywidualnością, ciekawą, silną osobowością. Nie jest idealna: często zrzędzi, jest jazgotliwa i kłótliwa, nie dba o siebie, Antka razi jej brak troski o wygląd. Jest też skąpa, po chłopsku chytra. Z drugiej strony pomaga biednym, bo sama zaznała biedy. Umie się też zdobyć na szlachetność: ona jedna broni Jagny jako żony Macieja, a wyruszając na pielgrzymkę prosi Jagnę i Dominikową o wybaczenie krzywd