S. Żeromski Przedwiośnie, bohater epizodyczny; ojciec Cezarego; uparty, niezłomny, odważny, pracowity, mieszka i pracuje w Rosji, ale pamięta o ojczyźnie, bierze Polkę za żonę, stara się wpoić synowi przekonanie, że jest Polakiem. Często wspomina powstanie listopadowe i swego przodka, Kaliksta Grzegorza Barykę, który poparł powstanie i walczył pod dowództwem gen. Józefa Dwernickiego. Z powodu represji popowstaniowych majątek Kaliksta został skonfiskowany, a on sam stał się ubogim człowiekiem. Seweryn za wszelką cenę chce wrócić do Polski. Jego ostatnią wolą jest, aby Cezary zamieszkał w kraju

W tej postaci Żeromski zebrał w syntetycznym skrócie cechy XIX-wiecznego polskiego inteligenta. Seweryn pochodzi z rodziny szlacheckiej, która po powstaniach straciła majątek i znalazła się w szeregach pracującej inteligencji. Po szlacheckiej przeszłości zostały wspomnienia i przesłanie, zawarte w pamiętniku z powstania 1831 r., w którym była wzmianka o dziadku Kalikście, a który Seweryn przechowywał jak relikwię. W swej karierze początkowo Seweryn odszedł od szlacheckiej i romantycznej tradycji. Został urzędnikiem, mieszkał i pracował w Rosji, gdzieś pod Uralem, a potem w Baku, dobrze mu się wiodło, miał żonę, syna i bliższy raczej był pozytywistycznym ideałom. Wojna i rewolucja zburzyły ten błogi spokój. Seweryn poszedł na wojnę, a potem wszelki słuch po nim zaginął. Wrócił potajemnie w 1919 r., by odnaleźć żonę i syna, ale wrócił zupełnie innym człowiekiem. Obudziły się w jego duszy uczucia patriotyczne, pokochał wolną Polskę i zapragnął jej służyć jak dawni rycerze. Chciał swój zapał przelać na syna, pragnął, by Cezary zrealizował jego marzenia, by został lekarzem i, jak wyimaginowany krewniak, budował "szklane domy" w wolnej Polsce. Seweryn jest więc romantykiem, marzycielem, mistykiem i idealistą