S. Żeromski Przedwiośnie, bohater główny; syn Jadwigi i Seweryna, Polak urodzony w rosyjskim mieście Baku na Krymie

Wygląd: Cezary zmienia się, bo w powieści opisano jego biografię od narodzin, aż po wiek dojrzały. Jest bardzo przystojnym mężczyzną

Życiorys: Akcja powieści rozpoczyna się, kiedy Cezary jest czternastoletnim chłopcem, kończy, gdy bohater jest dorosłym, samodzielnym, odpowiedzialnym i doświadczonym młodym mężczyzną. Żeromski opisuje lata dorastania i dojrzewania bohatera

Dzieciństwo: Cezary przeżywa sielskie dzieciństwo, otoczony miłością i troską rodziców. Jest rozpieszczony, rodzice poświęcają mu wiele czasu. Zapewniają synowi doskonałych nauczycieli, dobrobyt i bezpieczeństwo. Dbają także, by chłopiec miał świadomość, że jest Polakiem

Wybuch I wojny światowej: To wydarzenie w biografii Cezarego łączy się przede wszystkim z rozstaniem z ojcem. Początkowo jest ono przyczyną radości - chłopiec przeczuwa nieograniczoną swobodę i wolność. Staje się arogancki, zbyt pewny siebie. Sprawia typowe w jego wieku problemy wychowawcze - nie chce się uczyć, buntuje się przeciw nauczycielom, coraz więcej czasu spędza poza domem. W tym czasie Baryka przeżywa pierwsze "wtajemniczenia" erotyczne, bierze też udział w rozbojach, skierowanych przeciw "burżujom". Wobec matki, cichej i zawsze pełnej aprobaty dla jego poczynań, Cezary staje się "impertynencki, drwiący, uszczypliwy, kłótliwy i napastliwy". Coraz bardziej się od niej oddala

Wybuch rewolucji 1917 r.: Rewolucja to według Cezarego bunt przeciw starym porządkom, anarchia, która ma przynieść ład, harmonię, poprawę. Bohater rozpoczyna w niej swój udział od publicznego znieważenia dyrektora szkoły, do której uczęszcza. Podobnie, jak dla wielu chłopców w jego wieku (ma 17 lat), największym atutem jest dla niego siła. Czuje się silny, niepokonany (jego wybryki pozostają bezkarne, policja nie reaguje na nieporządek panujący w mieście) i staje po stronie silnych. Przynajmniej tak mu się wydaje podczas ludowych zgromadzeń, samowolnych egzekucji, które obserwuje. W miarę pogarszania się sytuacji materialnej rodziny w ogarniętym rewolucją mieście, poglądy Cezarego ulegają zmianie. Chłopiec dojrzewa, zaczyna inaczej postrzegać świat: "Jakoś spoważniał, zesmutniał. Począł spostrzegać rzeczy i zjawiska, które dawniej nie wpadały mu w oczy". Zbliża się także do matki, odczuwa wstyd na myśl, że dotąd nie zauważył jej wysiłków, aby mu zapewnić jak najwygodniejszy byt

Śmierć matki: Cezary przeżywa dwa nieznane dotąd uczucia: samotność i żal - "stan podobny do wszechwładnej gorączki, która poraża organizm zdrowy". Młodzieniec spędza długie godziny na grobie matki. Doznaje oczyszczenia i głębokiej wewnętrznej przemiany

Wciąż jeszcze znajduje moralne uzasadnienie dla zjawiska społecznego, jakim jest rewolucja: "Precz nareszcie z krzywdą! Precz z przemocą człowieka nad człowiekiem! Twój syn nie może stać w szeregu ciemiężycieli"

Nad zwłokami młodej Ormianki: Cezary traci ostatnie złudzenia co do wszelkich przewrotów społecznych, dokonywanych przemocą. Dostrzega głęboko tragiczny wymiar rewolucji (bestialstwo, okrucieństwo, cierpienie i śmierć bezbronnych, niewinnych, zakłócenie odwiecznego, naturalnego porządku świata). Młody Baryka wyraża swoje przeżycia znamiennymi słowami: "Uczono mię imion tyranów przeszłości... Było kiedyż pokolenie podlejsze niż moje...?"

Spotkanie z ojcem: Staje się ono powodem kolejnych przełomów uczuciowych u obydwu bohaterów. Przeżycia Cezarego to: "zdumienie, wątpliwość, niepewność, trwoga, radość, szczęście, obłęd z rozkoszy". Cezary zaczyna odczuwać gorącą synowską miłość. Ojciec budzi w nim także pamięć o Polsce, która dla Cezarego jest odległym, obcym krajem. Opowiada on synowi o "nowej cywilizacji", "szklanych domach". Cezary odnosi się do ojcowskich relacji nieco ironicznie, ale w jego podświadomości pozostaje idylliczny obraz - przybywszy do Polski, instynktownie szuka owych "szklanych domów", a nie znalazłszy ich, przeżywa rozczarowanie

Pod opieką Szymona Gajowca. Wojna polsko-rosyjska 1920 r.: Cezary przybywa do Polski w porze przedwiośnia. Jest przerażony realiami ubogiego, przygranicznego miasteczka polsko-żydowskiego. Dociera do Warszawy i zatrzymuje się u Gajowca. Jest sam - nie ma rodziców, przyjaciół, znajomych. Zdany tylko na siebie, musi być silny, samodzielny i, co ważne, musi sprecyzować swoje życiowe plany. Rozpoczyna studia, które przerywa z powodu wojny. Bierze udział w walkach, choć obawia się "zmniejszyć, a nawet zniweczyć już uzyskane zwycięstwo robotników", wie, że walczy z bolszewikami

Nawłoć. Kobiety w życiu Cezarego: Wraz z poznanym w wojsku Hipolitem Wielosławskim Baryka przyjeżdża do Nawłoci - majątku przyjaciela. Tu poznaje świat bogatych ziemian i ubogich chłopów. Odkrywa głęboką przepaść między nimi i brak nadziei na poprawę sytuacji. Jednocześnie Cezary ma szansę ponownie zakosztować rodzinnego ciepła i serdeczności. Wspomnienia rewolucyjnych okrucieństw ciągle jednak dają o sobie znać

Podczas pobytu w Nawłoci Cezary poznaje trzy bohaterki: Wandę Okszyńską - młodziutką pensjonarkę o niepospolitym talencie muzycznym, bardzo nieśmiałą; Karolinę Szarłatowiczównę - krewną Hipolita, starszą od Wandy, pełną wdzięku, która zakochuje się w bohaterze i chętnie nawiązałaby z nim romans oraz Laurę Kościeniecką - dojrzałą kobietę, wdowę, klasyczną piękność. Cezary jest zafascynowany damą, która umiejętnie podsyca jego uczucia. Przeżywa wielkie porywy uczuć, ale i rozczarowanie oraz upokorzenie. Ujawnia się indywidualizm i wrażliwość Cezarego, a także jego porywczość, skłonności do buntu przeciw ograniczeniom, zasadom, konwenansom

Warszawa. Poszukiwania dróg rozwoju młodego państwa: Cezary powraca do Warszawy bogatszy o nowe doświadczenia, ale zmęczony, załamany, upokorzony. Sprawy uczuć i miłosnych fascynacji porzuca na rzecz polityki i zagadnień społecznych. Chce wobec nich zająć własne stanowisko. Szuka dróg rozwoju, poznaje różne programy polityczne - żadnego w pełni nie akceptuje. Przeżywa rozterki, wahania. Mimo usilnych prób i poszukiwań, nie udaje mu się sformułować własnego zdania na temat sytuacji politycznej. Ostatecznie w naturalnym, ludzkim odruchu Baryka staje po stronie krzywdzonych, ciemiężonych, "na czele zbiedzonego tłumu" bohater kroczy w stronę szeregu żołnierzy. Jest przedwiośnie - Cezary wciąż stoi przed wielkimi życiowymi wyborami

Charakterystyka: Inteligent, patriota, altruista, człowiek wrażliwy na krzywdę społeczną. Wyposażony w poczucie odpowiedzialności za innych ludzi, za naród, czuje się w obowiązku pracować, działać dla dobra ogółu. Ten model XIX-wiecznego inteligenta przeniósł pisarz w wiek XX. Wyposażył go jednak w nowe doświadczenia, wynikające z wydarzeń, w które ten wiek obfitował. Młody chłopak poznaje wojnę światową i okrucieństwa rewolucji społecznej, która zaciążyła brzemieniem na całym wieku. Później przyjeżdża do Polski i bierze udział w wojnie polsko-rosyjskiej. W trakcie tych doświadczeń Cezary dojrzewa, kształtują się jego osobowość, charakter, światopogląd

Rola w utworze: Watro pamiętać, że Baryka to postać współczesna pierwszym czytelnikom powieści. Pisarz przedstawił sytuację reprezentanta pokolenia, które w chwili odzyskania przez Polskę niepodległości miało około dwudziestu lat i musiało podejmować ważne życiowe wybory dotyczące nie tylko swojego losu, ale także przyszłości i oblicza młodego państwa. Jednocześnie Cezary Baryka jest indywidualnością i wśród bohaterów utworów Żeromskiego ma swe własne miejsce