H. Sienkiewicz Latarnik, bohater główny i tytułowy; jest starym około siedemdziesięcioletnim człowiekiem.

Wygląd: Mimo wieku, którego znakiem są srebrzystosiwe włosy, Skawiński ma ruchy i postawę żołnierza. Ogorzała twarz kontrastuje z niebieskimi oczami, które wskazują na słowiańskie pochodzenie. Malują się na niej smutek i przygnębienie, ale z pewnością jest to twarz uczciwego człowieka.

Życiorys: Z jego pierwszej rozmowy z Izaakiem Falconbridge'em wynika, że Skawiński niejeden raz brał udział w walce o wolność: został odznaczony krzyżem za udział w powstaniu listopadowym (1830 r.), walczył też na Węgrzech (Wiosna Ludów) i w Stanach Zjednoczonych (wojna secesyjna). Jego życie to wieczna tułaczka. Przedstawia się Falconbridge'owi jako stary, zmęczony życiem człowiek: "Jestem bardzo znużony i skołatany... Jestem stary, potrzebuję spokoju".

Charakterystyka: Początkowo, mimo burzliwych przygód żołnierskich i zawodowych niepowodzeń, Skawiński był człowiekiem pogodnym i nigdy nie tracił wewnętrznego spokoju. Autor pisze o swoim bohaterze: "Było w nim jeszcze i to dziwnego, że po tylu zawodach zawsze był pełen ufności i nie tracił nadziei, że jeszcze wszystko będzie dobrze".

Z czasem zmęczyła go ciągła tułaczka. Stracił cierpliwość wobec nieustannych niepowodzeń. Zaczęło mu brakować życiowej energii do ich pokonywania. Doskwierała przemożna tęsknota za krajem (nostalgia), do którego, jako były powstaniec, nie mógł wrócić. Z tego powodu zmieniło się jego usposobienie: posmutniał, nabrał skłonności do roztkliwiania się nad sobą, często się wzruszał, a wtedy bywało, że płakał. Jego jedynym marzeniem było znalezienie spokojnej przystani, gdzie mógłby odpocząć po trudach życiowych wędrówek.

Naczelną cechą charakteru Skawińskiego była niewątpliwie uczciwość. To ona nakazywała bohaterowi rzucać się w wir walki o wolność i sprawiedliwość. Nią kierował się w kontaktach z ludźmi, bywał nawet zbyt łatwowierny - pewnie dlatego został okradziony przez nieuczciwego wspólnika. Uczciwość i "prawość serca" pozwalały mu być upartym i konsekwentnym. Zawsze pewien szlachetności swego postępowania Skawiński nie cofał się przez żadnymi niebezpieczeństwami. Odważnie je pokonywał, chociaż wierzył, że "jakaś potężna a mściwa ręka ściga go wszędzie, po wszystkich lądach i wodach". Mimo to zachowywał spokój. Zresztą, jak pisze Sienkiewicz, bohater "miał cierpliwość Indianina".

Jako latarnik Skawiński był sumienny, pracowity i obowiązkowy. Prawie nie opuszczał latarni, z którą bardzo się zżył. Uważał latarnię za swój dom, najpewniejsze schronienie, które daje poczucie bezpieczeństwa, chroni przed złem i zdradą. Z czasem poczuł się częścią otaczającej go przyrody.

Skawiński nie zapomniał o swoim pochodzeniu i kraju. Najpierw bił się za jego niepodległość, potem, kiedy zaborca zmusił go, jak wielu innych, do tułaczki, śledził sytuację polityczną w Europie, marzył o wolności i bardzo tęsknił za ojczyzną. Nawet podczas pracy na latarni starał się na bieżąco orientować w sytuacji kraju. Sienkiewicz pisze: "Biedne stare serce! Na tej wieży strażniczej i na drugiej półkuli biło jeszcze dla kraju...". Głęboki patriotyzm ujawnił się także podczas lektury Pana Tadeusza, kiedy latarnik całą duszą chłonął każde słowo i zapomniał się tak bardzo, że nie zapalił latarni.

Rola w utworze: Dobry, szczery, uczciwy, prostolinijny, łagodny człowiek, gorący, oddany ojczyźnie patriota. Znał swoją wartość, był honorowy, odważny, uparty i konsekwentny w działaniu. Jest jedną z najpiękniejszych postaci literackich, stworzonych przez Sienkiewicza.