M. Ende Nie kończąca się historia od A do Z, bohater główny; przenosi się do baśniowej krainy o nazwie Fantazjana.

Wygląd: Bastian nie jest zbyt ładnym chłopcem. Jest mały i gruby, ma iksowate nogi. Nad okrągłą twarzą wichrzą się ciemne włosy.

Życiorys: Jest dziesięcio-, jedenastoletnim chłopakiem, półsierotą - jego mama zmarła po ciężkiej operacji. Ojciec Bastiana jest technikiem dentystycznym, wykonuje protezy zębów. Załamany po śmierci żony, nie potrafi właściwie zająć się synem. Kupuje chłopcu wszystko, czego ten zapragnie, ale nie poświęca mu dość czasu. Nie daje mu tego, co najważniejsze: ciepła, zrozumienia i miłości.

Charakterystyka: Bastian jest chłopcem nieśmiałym i zamkniętym w sobie. Nie ma w szkole przyjaciół. Koledzy często wyśmiewają go, szczególnie jego słabość fizyczną - jest bowiem powolny i słaby. Bastian ma duże problemy z nauką - powtarzał klasę. Zresztą nie lubi się uczyć. Nauczyciele często wytykają mu błędy i złe oceny, a niektórzy nawet drwią z niego.

Ucieczką przed rzeczywistością są dla niego ukochane książki i gra wyobraźni. Bastian bardzo dużo czyta, wprost pożera książki, są one jego namiętnością. Najbardziej lubi takie, które pobudzają jego wyobraźnię, pozwalają marzyć. Dzięki swej wyobraźni wraz z ich bohaterami przeżywa niezwykłe przygody. Jego fantazja pozwala dzięki własnej wyobraźni dostaje wyobraźnia pozwala mu dostać się do Fantazjany.

Bastian jest chłopcem powolnym, spokojnym i nieco bojaźliwym. Jest uczciwy, mimo że ukradł książkę, później chciał ją zwrócić, a przynajmniej jakoś wyjaśnić panu Koreandrowi jej zniknięcie. Jest spostrzegawczy, zauważył, gdzie woźny chowa klucz od strychu. Jego cechą jest wrażliwość, bolą go kpiny kolegów, zauważa cierpienia ojca, ale nie potrafi mu pomóc. Odczuwa potrzebę miłości, choć nie umie tego nazwać. Jest prawdomówny.

Bastian w Fantazjanie staje się taki, jak podziwiani przez niego bohaterowie. Teraz jest smukły i niezwykle piękny. Postawę ma prostą i dumną, twarz szlachetną, szczupłą i męską. Wygląda jak młody książę Wschodu. Na głowie nosi turban z niebieskiego jedwabiu, jest ubrany w sięgający do kolan przetykany srebrem kaftan. Na nogach ma wysokie, czerwone buty z delikatnej miękkiej skóry, a z ramion na plecy opada lśniący srebrzyście płaszcz z wysokim kołnierzem. Uwagę zwracają jego dłonie: delikatne, szlachetne i silne.

Dzięki Aurynowi Bastian staje się silny, wytrwały i odważny. Spełniają się wszystkie jego pragnienia. Swoją wolą może stworzyć to, czego pragnie. Zyskuje też przyjaciela - Atreju.

Jednak dana mu przez Auryn (znak Dziecięcej Cesarzowej) władza bardzo go zmienia. Przyjemnie jest spełniać swoje pragnienia. Wszystko ma swoją cenę - za każde spełnione życzenie Bastian płaci wspomnieniami swojego świata. Stopniowo zupełnie o nim zapomni. Bastian chce przejść do historii Fantazjany jako ten, kto tworzył rzeczy dobre i piękne. Nie zastanawia się nad konsekwencjami swego postępowania. Przykładem mogą być Acharaje, najbrzydsze stworzenia Fantazjany. Bastian stworzył je przypadkiem, opowiadając zupełnie inną historię. Kiedy je zobaczył, spełnił ich prośbę i zamienił je w piękne i radosne, ale bezmyślne Wtomigraje. Stworzył strasznego smoka dla bohatera Hynreka, ale dopiero później zdał sobie sprawę z tego, jakie szkody mógł wyrządzić potwór.

Bastian staje się dumny i ambitny, widząc że wszystko zależy od jego woli. Czuje smak władzy - lubi, gdy wszyscy liczą się z jego zdaniem, gdy wszystko od niego zależy. Uważa się za kogoś wyjątkowego. Nie chce słuchać dobrych rad przyjaciół, uważa, że go ograniczają. Coraz częściej się z nimi sprzecza, przestaje się z nimi liczyć.

Chce być groźny i srogi dla wszystkich, chce by bali się go wszyscy, nawet przyjaciele. Odrzuca oferowaną przez nich pomoc. Odrzuca przyjaźń, chce decydować sam. Staje się pysznym egoistą, zaślepionym władzą.

Jednocześnie łatwo daje manipulować sobą Xayidzie, która stopniowo izoluje go od przyjaciół, by wywierać na niego coraz większy wpływ. Łechce jego próżność, pobudza ambicję. Doprowadza do tego, że Bastian każe aresztować Atreju i publicznie go wypędza. Jego pycha pcha go dalej. Bastian żąda, by ukoronować go na Dziecięcego Cesarza. Zaślepiony, żądny władzy, ciężko rani swojego przyjaciela.

Chłopiec potrafi dostrzec swoje błędy. Gdy zobaczył, jaki los czekałby go w Mieście Starych Cesarzy, opamiętał się i postanowił się zmienić. Dąży do tego, by powrócić do swojego świata. Uczy się od nowa odkrywać miłość: uczy się kochać i być kochanym. W końcu staje się to jego jedynym pragnieniem. Wytrwale dąży do jego zrealizowania, ciężko pracuje w kopalni Minroul, by odzyskać wspomnienia. Dzięki pomocy przyjaciela udaje mu się dotrzeć do Wód Życia i powrócić do swojego świata.

Rola w utworze: Bohater, któremu udaje się spełnić swoje marzenia.