lamarkizm - pierwsza całościowa teoria ewolucji organizmów, sformułowana przez przyrodnika francuskiego J. B. Lamarcka w dziele Filozofia zoologii.

Lamarck zakładał w swojej teorii, że wszystkie organizmy żywe obdarzone są wewnętrzną siłą życiową, dążeniem do złożoności i doskonałości. Kierunek zmian organizmów zdeterminowany jest przez środowisko. Rośliny i zwierzęta niższe reagują na zmiany środowiska bezpośrednio, natomiast zwierzęta wyższe, mające rozwinięty system nerwowy, zmieniają swoje zachowanie. Jednych narządów zaczynają używać częściej, innych rzadziej. W związku z tym narządy używane wzrastają, a ich budowa ulega komplikacji, rzadziej używane marnieją i w końcu zanikają. Zmiany, jakie zaszły w trakcie życia osobnika, są dziedziczne i zostają przekazane następnemu pokoleniu.

Obecnie L. t. jest poglądem o znaczeniu historycznym. Została odrzucona przez współczesnych z braku dowodów takiej ewolucji.