Stapelia

Stapelia to roślina, która pochodzi z Afryki, ale już od stuleci uprawiana jest w Europie jako roślina doniczkowa, ze względu na jej interesujący wygląd. Przy suchym klimacie, na terenach kamienistych, może być rośliną ogrodową, jednak w Polsce nie ma do tego odpowiednich warunków. Zachwyca pięknymi kwiatami, które przybierają kolor brązowy, żółty, czerwony lub fioletowy.

Jeśli bardzo podoba wam się stapelia i chcecie mieć ją w swoim pokoju, musicie wiedzieć o kilku aspektach, które nie zachwycają tak bardzo jak kwitnienie tej rośliny. Po pierwsze jest ona trudna w uprawie. Wymaga dobrego przygotowania, właściwej mieszanki mineralnej, odpowiedniej ilości podlewania i nasłonecznienia. Jeśli któryś z warunków nie jest spełniony, stapiela gnije lub więdnie. Druga kwestia to nieprzyjemny zapach, który wydzielają kwiaty, aby przywołać zapylające go muchy. Przypomina odór padliny i dla wielu osób może być skuteczną przeszkodą, żeby zafundować sobie przygodę z tą niezwykłą rośliną.  

Stapelia
Stapelia / fot. 123RF

Plinia cauliflora

Zmieniamy kontynent i z Afryki przenosimy się do Ameryki Południowej - do Argentyny i Brazylii. Tam w rejonie Mata Atlântica rośnie Plinia cauliflora, drzewo, którego owoce rosną bezpośrednio na gałęziach i pniu. Wygląda to jak przypadek z filmów fantastycznych, gdzie rośliny są atakowane przez obce organizmy. Mieszkańcom naszego kraju może przypominać większe mszyce, które niszczą krzewy.

Owoce plinia cauliflora
Owoce Plinia Cauliflora, rosnące na drzewie. / fot. 123RF

Tymczasem te czarne kulki to smaczne owoce o średnicy ok. 4 cm, które przypominają winogrona. Są popularne w Argentynie i Brazylii. Przerabia się je tam na dżemy, soki i wina, ze względu na to, że w temperaturze pokojowej są zdatne do spożycia przez około 10 dni. Z tego powodu są też przysmakiem głównie lokalnym.

Owoce plinia cauliflora jako dżem
Przetworzone na dżem owoce Plinia cauliflora

Dzbanecznik beczułkowaty

Dzbaneczniki występują naturalnie na Borneo, w Tajlandii, na Nowej Gwinei i w Singapurze, ale można je uprawiać jako roślinę doniczkową. Na końcu liści pojawiają się charakterystyczne dzbanki wypełnione cieczą. Na ich górze znajduje się wieczko, które zapobiega wlewaniu się wody podczas opadów deszczu. Przy wejściu do dzbanuszka gromadzi się słodki nektar, którego zadaniem jest zwabienie owadów. Te wpadają do środka i są trawione przez tę owadożerną roślinę. 

Dzbanecznik beczułkowaty
Dzbanecznik beczułkowaty / fot. 123RF

Dziwidło olbrzymie 

Kolba tej ogromnej rośliny może mieć nawet 3 metry, a kwitnienie odbywa się co 3-6 lat! Występuje na Sumatrze jako roślina endemiczna. Tak jak w przypadku stapelii, jej zapach może odrzucać (jest porównywalny do odoru padliny) przez co nazywana jest kwiatem śmierci. W związku z tym, że roślina kwitnie rzadko, jej obserwacja była dawniej bardzo trudna. Teraz jest uprawiana w wielu ogrodach botanicznych na świecie, więc co roku kilka okazów zakwita w różnych miejscach na globie.

Dziwidło
Dziwidło olbrzymie / fot. 123RF

Zobacz poprzedni artykuł z tej serii:

Rośliny, o których istnieniu nie wiedziałeś